စီးေလွ်ာတစ္ခု၏...ရာဇ၀င္
လူး
တြယ္
၁.၇.၂၀၁၀
မဂၤလာပါ
ဒီေန ့့ ့ ့ ့ ့
ဒီလုိဆံုေတြ ့ခြင့္ရတာ မဂၤလာပါ
အဲသည္လုိနဲ ့ကဗ်ာကုိ စဖြဲ ့လုိက္ေလရဲ့
လက္ခုတ္သံေတြဟာ အံုးခနဲထပ်ံသြား
အရာအားလံုးဟာ တသားတည္းျဖစ္ဖုိ ့
နေမာတႆ႐ြတ္လုိ ့ ညြတ္တြားရေအာင္
နေမာတႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ။
နေမာတႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ။
နေမာတႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိပါဘုရား။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိပါဘုရား။
သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိပါဘုရား။
(ဒုတိယံမိ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း)
(တတိယံမိ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း)
ဘ၀အတြက္အဆင္းရဲဆံုးက အခ်ိန္
ဘုရားေတာင္ ေပါက္ဆိန္ေပါက္ဦးခ်
ျပကၡဒိန္ေတြ လွန္ရင္းေမာလာတယ္။
ေမြးကတည္းက လည္း....
အူ၀ဲ. . . .
ေသဆံုးသြားျပန္ေတာ့လည္း
ေႏွာင္ ခနဲျမည္တဲ့
ေၾကးစည္သံက မ်က္ရည္ကုိ ညွစ္ထုတ္ျပန္တယ္...
ေရပက္မ၀င္ေအာင္မွန္တဲ့ သခၤါရ
ေကြးေသာလက္ မေျခာက္ခင္လား
စုိေသာလက္ မဆန္ ့ခင္လား
ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးနဲ ့ ေဒြးေရာယွက္တင္ေနရတယ္
ကုသုိလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာရဖုိ ့
သင့္ရာေဒသ အၿမဲေန
နယ္ပယ္ခ်ဲ ့ထြင္ ကၽြန္ခံျခင္း
ေငြေၾကးနဲ ့ေရႊ ့လုိ ့ရတဲ့ ဇယ္႐ုပ္ေတြဟာ
ဂိတ္မွႈးၾကီးလက္ထဲမွာ အေရာင္လက္လာတယ္..
ပါးကြက္မညီခင္ ပါးကြက္ပ်က္ေနၾကျခင္း
ဒါပဲေနာ္၊ ဒီတစ္ခါပဲရမယ္
အဲသည္လုိနဲ ့ ဒုတိယကမာၻစစ္ကုိ စခဲ့ၾကတယ္
ဟီ႐ုိ႐ွီးမားလား၊ နာ၀ါစကီလားေတာ့မသိဘူး
ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဖ်က္ခ်ခဲ့ၾကတယ္...
သမီးခုလုိ နာမည္ထြက္လာတာဟာ
လက္တြဲေဖာ္ေတြ၊ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးတဲ့သူေတြကုိ
သမီးနဲ ့
ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့လုိ ့ပါ
ငါ့သမီးေလးေတာ္လွ ေတာ္လွနဲ ့
ဟန္းဖုန္းခါးၾကားထုိး
ေနာက္ဆံုးေပၚ ေမာ္ဒယ္ လန္းလန္းေလးနဲ ့
လဲလုိက္ပါအေဖရာ၊ အေဖ့ကားႀကီးက
အဲယားကြန္းလဲ မေအးေတာ့ဘူး
ေခၽြးထြက္လြန္ သမၼာအာဇီ၀ဟာ
ေအာက္္ဆုိက္ဓာတ္ဆားကုိ မွီ၀ဲေန
ကဲ သားတုိ ့၊ သမီးတုိ ့ ဒီပံုစံေလးကုိ ျဖည့္လုိက္ၾကေနာ္
ႀကံဳတုန္းအလႉေငြေလးလည္း.......
ကင္းေျခမ်ားေတြ လမ္းသလားသလုိ
အသက္၀င္တဲ့ညေန
အေျပးအလႊားလမ္းျဖတ္ကူးတဲ့ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေဟာင္းဟာ
ဆယ္လုိတိတ္အေၾကာင္းမသိတဲ့ ရာတန္ကုိ
မယံုသလုိလုိၾကည့္တယ္
ဘတ္စ္ကားေတြထဲကုိ ေခၽြးစက္ေတြရဲ ့
သံုးပံုတစ္ပံုထည့္ရတယ္
ပါးစပ္မပါတဲ့ ညစာစားပြဲေတြနဲ ့
ညစာစားပြဲမပါတဲ့ပါးစပ္ေတြဟာ
webcam နဲ ့ chatting ထုိင္
ဂြီ၊ ေဂၚ
ကၽြန္ယံုေတာ တဖက္ကမ္း
သားသမီးယံုေတာ့ စံုလံုးကန္း
အၾကည္ဓာတ္ကေလးလႊာခံထားရတဲ့ ကၽြန္ေတြေ႐ွ ့မွာ
ယမထာေ႐ႊႀကိမ္လံုးရယ္နဲ ့
သိမ္ပႏၷက္ကုိတဲ့ ေျခေတာ္တင္
အေျပာင္းအေ႐ႊ ့ေစ်းကြက္ဖြင့္တာ
ရက္ ၂၀ နီးပါးရွိၿပီ
အသင္းေခါင္းေဆာင္ကလည္း ပြဲပယ္ခံထားရတယ္
အားထားရတဲ့ကစားသမားေတြကလည္း
မုန္္တုိင္းတုိက္လုိ ့တကြဲတျပားစီ
ၾကြက္ေခ်းေတြထဲေရာေနတဲ့ ဆြမ္းဆန္နဲ ့
ႏွမ္းတေစ့နဲ ့ဆီျဖစ္ျခင္း၊ မျဖစ္ျခင္း
ခင္ဗ်ာ ျပည္တြင္းမွာပဲထုတ္တာခင္ဗ်
ႏုိင္ငံျခားကုိမွာလုိ ့မရပါဘူး
ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဆုိင္က ဘူေဖးစနစ္ေလ
တေန ့လုပ္မွ တေန ့စားရတာဆုိေတာ့လည္း
စုႏုိင္ေအာင္လုပ္ဖုိ ့ဆုိတာ
တီ
တို
တ
ေတ
တီ
ဟယ္လို၊ ဟယ္လို
လူႀကီးမင္းေခၚဆုိေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ.............။
- သုေဏာ္စိုင္း -
“ ၂၁ ရာ စု မွာ ”
၂၁ ရာစုမွာ တိုက္အျမင့္ၾကီးေတြ
ေဆာက္ၾကတယ္ ။ မီးအၾကီးၾကီးေတြ
ေလာင္ၾကတယ္ ။ ဘာမွန္းမသိတဲ့
သတၱ၀ါေတြ ၊ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔
ေလာင္ကၽြမ္းၾကတယ္ ။
(ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရာ ဘာမွန္းသိရဲ႕လားေတာ့ မသိဘူး )
ဒါေတြဟာ ႏွင္းဆီမီးညြန္႔ေတြ ျဖစ္တယ္ ။
အျမဲစိမ္း သစ္ေတာေတြ ျဖစ္တယ္ ။
ေမြးသမိခင္ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို
က်င္းတူးျမႈပ္ႏွံလိုက္တဲ့ေန႔က
ငါ ေရခဲနဲ႔ ကၽြမ္းေလာင္တယ္ ။
ကမာၻပ်က္မွာ မသိတဲ့ လူမိုက္ေတြ
ကမာၻေပၚထိုင္ရင္း ေ၀စုခြဲေနၾက ။
အို႔ .. အို ၊ သနားစရာ ။
ငါတို႔ ျမိဳ႕ေလး အသိုက္ေျပာင္းရေတာ့မယ္ ။
ငါ နင္းခဲ့တဲ့ ေျခရာတိုင္းရဲ႕ အရိပ္မွာ
ေသြးေတြ စြန္းထင္းေန ။
အေ၀းေျပးလမ္းမၾကီးကေတာ့
ငူငူငိုင္ငိုင္နဲ႔ ေငးလို႔ေကာင္းတုန္း ။
ေျခပစ္လက္ပစ္ ပစ္စလက္ခတ္ ေနလို႔ ေကာင္းတုန္း ။
ျမိဳ႕ေတာ္သူ ျမိဳ႕ေတာ္သားတို႔ေရ .... ။
ငါတို႔ ႏွင္းဆီခင္းေတြေပၚ ပ်ံ၀ဲၾကစို႔ ... ။
ငါ့ အ၀ါေရာင္လယ္ကြင္းထဲ ဘယ္ေမွာ္ဆရာ
ေျခခ်ခဲ့ပါသလဲ ။
ဘယ္ဘက္လက္က ပါးစပ္ျဖစ္ျပီး
ညာဘက္လက္က နားျဖစ္တယ္ ။
ကိုယ့္အသံကိုယ္ျပန္ၾကားရဖို႔ ၊ ငါ့လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို
တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္ ။
ကပိုကရို ျဖာက်ေနတဲ့ လေရာင္ေအာက္ ၊
စင္ေရာ္ငွက္တစ္ေကာင္ လမ္းေပ်ာက္ေန ။
တိုက္ ေဟာင္း/ပ်က္ တစ္ခုရဲ႕ ေလွကားရင္းမွာ
မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အေသေတြနဲ႔
ေမွာင္ရီခိုးေ၀ ။ ဘာေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားမလဲ ။
ဘာေတြကို လႊတ္ခ်ခဲ့မလဲ ။ ဘာေတြကို ၊
ဘာေတြကို ၊ ဘာေတြကို ၊ ဘာေတြကို ။
သဲမႈန္ေတြ လြင့္ေနတဲ့ ၾကားက ၊
ကႏာၱရကို ေစာင့္တဲ့ နတ္သမီး ။
ခင္ဗ်ား ၊ ညစ္ညစ္ေထးေထး လွတယ္ ။
ေလွကားထစ္စိုက္ခင္းေတြ
ေတာင္ပူစာ မို႔မို႔ေတြ
သစ္ပင္တစ္ပင္ေလာက္ စိုက္ခဲ့ပါ ။
ငါ ထိုင္ၾကည့္ရင္း လြမ္းေနခ်င္လို႔ ။
ေသာင္တင္ေနတဲ့ ဆည္းဆာနဲ႔
ညေနခင္းက စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ အတိ ။
ငါတို႔ ေက်ာရိုးေတြနဲ႔ ကမာၻၾကီးကို ျငမ္းဆင္ၾက ။
ငါတို႔ လက္ေတြနဲ႔ ကမာၻၾကီးကို (ကိုယ္တိုင္) တည္ေဆာက္ၾက ။
ယႏၱရားအေရခြံနဲ႔ ဖံုးအုပ္ထားတဲ့ ငါတို႔ကမာၻက
သတၳဳေစာ္ နံ တယ္ ။
၂၁ ရာစုမွာ ေလာင္ကၽြမ္းသြားတဲ့ အနီေရာင္ပန္းပြင့္ေတြရယ္ ။
၂၁ ရာစုမွာ ေလာင္ကၽြမ္းသြားတဲ့ ကမာၻေက်ာ္အႏုပညာရွင္ေတြရယ္ ။
၂၁ ရာစုမွာ ေလာင္ကၽြမ္းသြားတဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းတခ်ိဳ႕ရယ္ ............. ။
ဆူးခက္မင္း
၁၈ ၊ ဂ်ဴလိုင္ ၊ ၂၀၁၀ ။
အလင္းည နတ္သမီး
ျဖာက်ေနတဲ့ လေရာင္ေအာက္မွာ
တစစီ လြင့္ေ၀ေနတဲ့
ငါ့ ေျခလက္ အပိုင္းအစေတြ တစစီ လိုက္ေကာက္ ။
ငါ့ ခႏၶာကိုယ္ အထက္ပိုင္းကို
မလြတ္တမ္း ဖက္တြယ္ ။
ညခိုးျပာျပာေတြ လြင့္လြင့္ တက္လာ ။
ဒီတိုက္ပြဲဟာ ငါတို႔အတြက္
ဘ၀တစ္ခုျဖစ္တယ္ ။
တိမ္ေတြၾကားမွာ စိတၱဇေတြ
ထုတ္လုပ္ေပးမယ့္ စက္ရံုတစ္ခုေလာက္
ေဆာက္ ၾက မယ္ ။
ေတာင္ပံေတြကို ျဖန္႔ထားပါ နတ္သမီးေရ ။
ပင္လယ္ကဗြီးပင္ေတြက ၊ မင္းကို ၾကည့္ျပီး
ငိုေကာင္း ငိုေနလိမ့္မယ္ ။
မီးခလုတ္ေတြ ပတ္ပတ္လည္ စီထားတဲ့
ေသာ့ေပါက္ၾကားက ၊ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္
ဆာေလာင္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔
ငါ့ကို ၾကည့္ေနတယ္ ။
မင္းကိုင္ထားတဲ့ ေၾကးနီကြင္းထဲ
ခုန္၀င္ဖို႔ ငါက ၊ ေခြးတစ္ေကာင္ေလာက္ေတာင္
အစြမ္းအစ မရွိဘူး ။
မွန္ထဲက ငါက ၊ အျပင္ေလာက က ငါ့ကို
သနားစရာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို
ၾကည့္ေန ။ သူမမႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့
စီးကရက္မီးခိုးေငြ႕ေတြက
သူမ ျဖစ္သြား ။ အပိုင္းအစေတြအျဖစ္
ကြဲအက္ေနတဲ့ ကားလမ္းမေဘးမွာ
ငိုေၾကြးေနတဲ့ ကေလးမတစ္ေယာက္က
သူမ ျဖစ္သြား ။ ငါက က်ားသစ္တစ္ေကာင္ရဲ႕
မ်က္လံုးမ်ိဳးနဲ႔ သူမကို ကင္မရာမွန္ဘီလူးမွတဆင့္
စိမ္းစိမ္းရဲရဲ စိုက္ၾကည့္ေန ။
သဲနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕
၀ိုင္ပုလင္းထဲ ၊ တိမ္ေတြ အသိုက္လုပ္ ေနၾကတယ္ ။
ဒီလိုနဲ႔ ေနေရာ လေရာဟာ ငါတို႔ ကန္ေရျပင္ထက္က
ငါးေတြ ျဖစ္တယ္ နတ္သမီးေရ ။
မ်က္ႏွာဖံုးေတြနဲ႔ ရံထားတဲ့ တံတိုင္းက
ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္အတြက္ လံုျခံဳမႈ ေကာင္းေကာင္း
ေပးႏိုင္မွာပါ ။ Breathing Apparatus မပါပဲနဲ႔ေတာ့
Rome ျမိဳ႕ၾကီး မီးေလာင္ေနတာကို
ျငိမ္းသတ္ဖို႔ မၾကိဳစားနဲ႔ နတ္သမီး ။
မင္းေလွ်ာက္ေနတာ ၀က္၀ံေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕
အိမ္ျပန္လမ္း မဟုတ္ဘူး ။ မင္းထင္သေလာက္
ရိုးစင္းေနလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး ။
ညာဘက္လက္က ဓားကို ကိုင္ပါ ။
ဘယ္ဘက္လက္က လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို ကိုင္ပါ ။
မင္းကို ဘုရားသခင္နဲ႔ မိစာၦနတ္ဆိုးေတြ
တလွည့္စီ ေစာင့္ေရွာက္ပါလိမ့္မယ္ ။
ေခ်ာကလက္ေရာင္ အဘိဓမၼာေတြ ၾကီးစိုးေနတဲ့
ေလာကဓံက ၊ မင္းကို ေကာင္းခ်ီးေပးပါလိမ့္မယ္ ။
ေရေႏြးကရားထဲက ထြက္က်လာမယ့္ မီးလွ်ံေတြ ။
ဇယားကြက္တစ္ခုထဲ ပိတ္မိေနတဲ့ ဘ၀ထဲက
ရုန္းထြက္ဖို႔ ၊ စိုက္ခင္းမွာ ပြင့္ေနတဲ့
မ်က္လံုးေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ပါ နတ္သမီး ေရ ။
ကႏူးေလွကေလးရဲ႕ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ရင္း .... ။
ငါက ငါ့ေျခေထာက္ငါ အျမစ္ခ်ထားတဲ့
သစ္ပင္တစ္ပင္ျဖစ္တယ္ ၊ ပင္စည္ေက်ာရိုးမရဲ႕
အလယ္တည့္တည့္မွာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တစ္ေခ်ာင္း
“ထင္း” ေန ေအာင္ စိုက္ ထူ လို႔ ။
ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ရွာ မေတြ႕ေတာ့ဘူး ။
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈေတြနဲ႔ အသားက်ေနတဲ့
ျမိဳ႕ပ်က္ထဲမွာ ၾကယ္အျပတ္ေတြ လိုက္ဖမ္း ။
ငါ ေကာင္းကင္ကို ခိုးတာ မဟုတ္ဘူး ။
တေယာတစ္လက္နဲ႔ တိမ္ေတြကို မိုးေပးဖို႔
ၾကိဳးစားခဲ့တာ ျဖစ္တယ္ ။
အေပါက္ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲကေန
ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ားေရးသားရာတြင္
ေရးသားထားေသာ အရာမ်ား
လူသား ဘာသာဘာ၀ တြင္က်ယ္မႈမ်ား
လူေနမႈအခက္အခဲမ်ား
လူမေနမႈ အခက္အခဲမ်ား
စသည္ျဖင့္ . .
ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ားေရးသားၾက
ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ားေရးသားရာ
ဟိုလူ႔ အသံုးအႏႈန္းနည္းနည္း
ဟိုလူ႔ အသံုးအျဖဳန္းနည္းနည္း
ဟိုလူ႔ အတံုးအရုံးနည္းနည္း
ဟိုလူ႔ အရႈံးအမုန္းနည္းနည္း
ဒီလို ဒီလို
ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ားေရးသားရာ
ရန္ကုန္မီးစက္မ်ားအေၾကာင္းက
ပေထြးႏွိပ္စက္လို႔ ပါဆိုတဲ့ ေကတီဗြီ ကေကာင္မေလးက ဒီလို
အဆင္မေျပလို႔ပါဆိုတဲ့ ႏိုက္ကလပ္က ေကာင္မေလးလည္း ဒီလို
လူအိုရံုမေရာက္ႏိုင္တဲ့ လမ္းေဘးက သူေတာင္းစား အိုအိုၾကီးေတြလည္းဒီလို
ဘတ္စ္ကားမ်ားအေၾကာင္းက ဒီလို
ပိုက္ဆံ အေၾကြမ်ားအေၾကာင္းကလည္း ဒီလို
ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ားေရးသားရာ
စမ္းေခ်ာင္းသားမ်ား
တာေမြသားမ်ား
အလင္းဆိုင္မ်ား
စီးကရက္တိုမ်ား
စာရြက္တိုမ်ား
အိမ္မ်ား
ေနာက္ေက်ာမွ ဓားရာမ်ား
အရိပ္သံုးပါး
လူ႔က်င့္၀တ္မ်ား
ဓါတ္ၾကီးေလးပါး ႏွင့္မေျပလည္ျခင္းမ်ား
ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ားေရးသားရာ
ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနဆိုး၀ါးျ
စား၀တ္ေနေရး မေျပလည္ျခင္း
ေရရွားပါးျခင္း
မီးရွားပါးျခင္း
အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ ေၾကာင့္
သူတို႔ က ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေရးသားရာတြင္
ဒီလိုဖတ္ၾကတယ္
ဒီလိုဖ်က္ၾကတယ္
ျပီးေတာ့ ဒီလို ႏွပ္ၾကတယ္
ျပီးေတာ့ ဒီလို ႏွပ္ခ်တယ္
အရာရာ အဆင္မေျပတာကလြဲရင္ အရာရာအဆင္ေျပတယ္ဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေရးသားရာတြင္
တစ္ခါတစ္ခါ ဖတ္ေရး
တစ္ခါတစ္ခါ က်က္ေရး
တစ္ခါတစ္ခါ မွတ္ေရး
တစ္ခါတစ္ခါ ရပ္ေရး
တစ္ခါတစ္ခါ ဖ်က္ေရး
တစ္ခါတစ္ခါ ေရးျပီးရပ္မရ
တစ္ခါတစ္ခါ ေရးျပီး ဖတ္မရ
တစ္ခါတစ္ခါ ေရးျပီး မွတ္မရ
တစ္ခါတစ္ခါ ေရးျပီး ဖတ္မရ
အဲဒီေတာ့
ကၽြန္ေတာ့ကဗ်ာမ်ားေရးသားရာတ
ေမာင္မိုးခ်ိဳ
ဥစၥာေစာင့္
ဘယ္လို ငရဲ မ်ိဳး လဲ ။
အဲ့ ဒီ နံပါတ္ ၈ ကို ပဲ ႐ူး ေန ရ ။
ဘယ္ ဘ ၀ မွာ မွ ကၽြတ္ မွာ တဲ့ ။
ငါ့ မွာ
ဘယ္ ကမာၻ တိုင္ေအာင္ လြမ္း ရ တယ္ ။
လွမ္းၿပီးေခၚရံုနဲ႔ ငါကိုယ္ငါ ေမ့ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ျပတဲ့ အခါ
ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်
ငါ့ဘ၀က ၾကယ္ေတြလည္း ခပ္ဟဟ မပြင့္ဘူး။
ကဲ …
ေျပာ “မိၾကယ္စင္”
ငါ့ေရေသာက္ျမစ္မွာ ဓါးထစ္ထားတာ ဘယ္သူမ်ားလည္း။
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက
ဒုကၡဆိုတဲ့ ေထာ့က်ိဳးငနဲ ခရီးေတြကို
အၿမဲ အၿမဲ သြားတယ္တဲ့လား။
သြားစမ္းပါ။
ေမ့လို႔မရတဲ့ည “သြား”
ငါ့ ဘ ၀ က တစ္ခါႏွစ္ခါ သံုးေလးခါ
ျပာျပာျပာ ခါခါ က်ခ်တယ္တဲ့ ဗ်ာ။
ေနေပေရာ့ “မိၾကယ္စင္”
ခုႏွစ္ထပ္ဖြင့္ထားတဲ့ ၾကာပြင့္မွာ နင္မတင့္တယ္ဘူး။
နင့္အဆင့္နဲ႔ နင္ ေကာင္းကင္မွာေန
ငါေစရင္လည္း နင္မေၾကြလာပါဘူး ….. ။
ရွိပါေစေတာ့ကြာ …
ေတာထြက္ရာ အရပ္မ်က္ႏွာမွာ
အေရွ႕သံအေနာက္သံ
ၾကာသပေတးနံ မပါတဲ့ ၾကာသပေတးမ
ငါ ခဏက ဟာကနဲ ကြာက်သြားပံုမ်ား
မေတြ႔ရက္ မျမင္ရက္ နင္သိပ္ရက္စက္တယ္တဲ့ ။
ဒီစကား ႏႈတ္ထြက္မ်ားရင္
ငါ့ လွ်ာကိုျဖတ္။
အရပ္ရပ္မွာ ပူေဇာ္ပသ ေတြးလို႕ မရေစနဲ႔။
ခူးၿပီး ခပ္ၿပီးသားမွာ ငါ့ထမင္းဟင္းေတြ
မၾကာမၾကာ ၀င္ဆို႔ထြက္ဆို႔
….. ….. ….. ….. ….. ….. ။
ၿပီးပါၿပီ ဆိုမွေတာ့ …..
ေျပာေနလည္း မထူးဘူး
လိုသလိုရူးပစ္ေပးၿပီးရင္
ဒါပဲေကာင္းပါတယ္ေလ …..။
ေက်ာေလးခိုင္းရံုနဲ႕
လံုလံု ေလာက္ေလာက္ ေ၀း ..... ….. ….. … ..။
ေတြးေတြးၿပီး ေသေနပါရေစလား
မွားစရာေတြ ထား
မွားၿပီးရင္ ခါး … တဟားဟားရယ္
ေသြးလြန္ ဓါးနက္နက္မွာ
တစ္ရက္ခစား အသြားေပ်ာက္ စာခြ်န္နဲ႔
သြားတုေတြခြ်တ္ .. ဟုတ္ပါတယ္
အဆြယ္ဆိုတဲ့ နိယာမနဲ႔ နင္က ဂုတ္ခ်ိဳးစားခဲ့တာ ။
ငါေလ အျပစ္ေတြ ေလွ်ာ္ထုတ္
အလုပ္ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္
“မိၾကယ္စင္” သာ … ဘ၀ရဲ႕
ပန္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေစ ရွိေစ တည္ေစ ခ်င္ရဲ႕။
အသက္တစ္သက္ထြက္ၿပီးခါစ
ေနာက္တစ္သက္ မ၀င္ခါနီး
ေနျမင္ရင္ ေရစြတ္ … ငါ့ ထြက္လုနီး
ခန္းေျခာက္မႈနဲ႕ ….. ….. ….. ….. …..။
တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚလည္း လြမ္းပါတယ္ကြယ္။
“မိၾကယ္စင္” ေရ …. …..
နင့္ နံနက္ခင္းမေရာက္ခင္ အသက္စြန္႔ ႀကိဳးပမ္း
ရာဇ၀င္တင္မဲ့ ေန႔ဆိုတာလည္း
ရာဇ၀င္တင္မဲ့ ေန႔ပဲဆိုပါေတာ့ … .. ……. ။
ဟူး ကနဲ သက္မခ် ….. ၿပီး … သက္ထီးခ်။
ထီးခ် … ဦးထုပ္ခ် ..
ကဲဆို .. ခဏခဏ
ရထားစီးတဲ့ ည။
သြားဆိုလည္း သြားပါ့မယ္ “မိၾကယ္စင္” ရယ္
မေရာက္ခင္ ေပါက္တဲ့ ဖိနပ္
ငါ့ တစ္သက္နဲ႔ ငါ့ တစ္ကိုယ္ပဲ
၀ဲ ….. ၀ဲ ….. လည္ ….. လည္
တစ္ခါနဲ႔ တစ္ခါ မေျပာဖူး ျဖစ္ခဲ့တဲ့စကား
တစ္ဟားဟား ရယ္သြမ္းျဖစ္တဲ့ ည
ဟ တ တ နဲ႔
တစ္ခါက အခါခါ
တစ္လႊာၿပီး တစ္လႊာ ….
ဘ၀ ရယ္ … ဟာ ဆိုၿပီး မဟာပါနဲ႔ ကြယ္
“မိၾကယ္စင္” ….. …..
နင္ ျပန္ရာလမ္းမွာ
အခန္း ဘယ္ႏွစ္ရြက္စာ လြင့္ေက်ာ္ျဖတ္ေရြ႕
အဲဒါ ….. …..
ေန႔ဆိုလည္း ေန႔ေပါ့ ။
မေျပာ၀ံ့ ….. မနာသာ
နင္ ဆိုတာ ငါ ခါးရာလမ္း …..။
ခရမ္းေတာ ပန္းမွာ နင္မပြင့္လည္း
လမ္းနဲ႔ ကမ္းမွာ ႏွင္းတလြင့္လြင္ ့ေဟာဆိုရင္ ပြင့္
“မိၾကယ္စင္” ရယ္
ဒီနာမည္ကို ထပ္မေခၚဘဲ ငါေရတစ္ခြက္ေလာက္
အရင္ေသာက္
ဒါလည္း အေမာ မေျပခဲ့ပါဘူးေလ။
ငါက ….. ….. ….. …..
ဟိုးဟိုး ေရွ႕ေရွးတုန္းက ငါပါပဲေလ ….. ။
“ ညအနီ ”
ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ႀကည့္ျပီး
လက္ညိႈးေလးတစ္ခ်က္ “ ေကြး ” ခ် လိုက္တယ္
ႀကယ္ ေတြ ေႀကြ လာ စမ္း
ရုပ္ေသး
ဆုေတာင္းႀကမ္းသူမ်ား
( ၁ )
ငါ က ေတာ့ ငါ့ ထီး ကို
ရ မု ကြန္ ထ ရိုး နဲ႔ ပဲ ဖြင္ ့ေဆာင္ တယ္
ငါ့ ကိုယ္ ငါ မိုး ဖို႔
ငါ့ ကိုယ္ ငါ ေမွာင္ ပစ္ ရ တယ္
ေဟာ ..
ေျပာ ရင္း ဆို ရင္း
ငါ့ ထီး ဟာ အဖံုး ပြင့္ သြား ခဲ့ ရ
ငါ့ ဆု ေတာင္း ပံု က
ငါ့ ကို ငါ ငရဲ အ ႀကီး ႀကီး က် ေစ ခဲ့ တယ္ ။ ။
ရုပ္ေသး
ဆုေတာင္းႀကမ္းသူမ်ား
( ၂ )
မင္း ရိွ ပါ ေလ စ
ေမွ်ာ္ လို႔ ေတာင္ မ ဆံုး ေသး ဘူး
ပန္း ေတြ
ဘယ္ ပံု ဘယ္ နည္း ပြင့္ ခဲ့ လဲ မ သိ ရ
မင္း ရွိ ပါ ေလ စ
ေမွ်ာ္ လို႔ ေတာင္ မ ဆံုး ေသး ဘူး
လမ္း ေတြ
ဘယ္ ပံု ဘယ္ နည္း မာ ေန ခဲ့ ရ
ဘယ္ ပံု ဘယ္ နည္း ေမွာင္ ေန ခဲ့ ရ ။ ။
ရုပ္ေသး
လူ ပီသေသာ လူ
ငါသည္သာ ၾကြက္တစ္ေကာင္ျဖစ္၍
ငါသည္သာ တစ္ေကာင္ၾကြက္ျဖစ္ေၾကာင္း ။
ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ရွင္းျပရရင္
အကုန္ ဆင္တူယိုးမွားေတြခ်ည္း ။
အမွားရိုးရိုးေလးက ရိုးရိုးသားသားေလး
မွားခဲ့ေၾကာင္း ။ ပုဒ္မနံပတ္ တပ္မရတဲ့
ျပစ္မႈ ၊ ကိုယ္တိုင္က်ဴးလြန္ခဲ့ေၾကာင္း ။
လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ၊ က်ိဳးက်ိဳးႏြံႏြံ ။
ခင္ဗ်ားေရွ႕ ၊ က်ဳပ္ ထြန္က်ဴးလိုက္တယ္ ။
လမ္းလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လမ္းကို
ေလွ်ာက္ဖို႔ ။ လူေရွ႕သူေရွ႕ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္
စကားမေျပာဖို႔ ။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ
မိန္းမက်င့္ ၊ မိန္းမၾကံနဲ႔
မိန္းမလိုသာ ေနဖို႔ ။
Black Day အေၾကာင္း ျပန္မေတြးမိဖို႔ ။
ဖို႔ ၊ ဖို႔ ၊ ဖို႔ ၊ ဖို႔ ၊ .................. ။
ေျမေဆြးေတြ နည္းနည္းထပ္ဖို႔ ။
ေပါင္ဒါေတြ နည္းနည္းထပ္ဖို႔ ။
ခင္ဗ်ားအျပစ္ေတြ ဖံုးဖို႔ ၊ ဖိဖို႔ ။
လူဆိုတာကေတာ့ ၊ လူပါပဲ ။
` ဠဴ ´ ဟု စာလံုးေပါင္းလိုက္သျဖင့္
အျမင္ခန္႔သြားသည္မွ တစ္ပါး
ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ လူ ျဖစ္မသြားႏိုင္ ဟု
လမ္းေဘးအုတ္ခံုတြင္ ၊ ကြမ္း၀ါးရင္း
ေသးငယ္သိမ္ႏုပ္စြာ ေတြးမိ ။
ရွင္မဟာရဌသာရ မဟုတ္လို႔ ၊ ခရီးသြားေတာလား
မေရးႏိုင္သလို ။ ကိုညီထြဋ္ မဟုတ္လို႔
ခရီးသြားမီးခိုးတန္းမ်ား မဆိုႏိုင္ဘူး ။
ခရီးသြားမယ္ ။ ခရီးသြားမယ္ ။
ရထားနဲ႔ ၊ ကားနဲ႔ ၊ သေဘာၤနဲ႔ ၊ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ။
အေဖနဲ႔ ၊ ေဘာ္ဒါနဲ႔ ၊ ေကာင္မေလးနဲ႔ ၊ ဟိုဟာနဲ႔ ၊ ဒီဟာနဲ႔ ။
ဟိုပစၥည္းနဲ႔ ၊ ဒီပစၥည္းနဲ႔ ၊ ဟိုအကၤ် ီနဲ႔ ၊ ဒီအကၤ် ီနဲ႔ ။
လက္မွတ္ေလး တစ္ခ်က္ေလာက္ ။
လက္ပတ္ေစာ္ နံတယ္ ။
ဟိုဘက္ နည္းနည္း တိုးေပးပါ ။
စကားသံ နည္းနည္း တိုးေပးပါ ။
အတိုးေပးပါလို႔ ေျပာထားတာ ၾကာျပီ ။
အတို႔ အထိေတြ ထပ္မလုပ္ပါနဲ႔ ။
ခုထိ လမ္းမဆံုးေသးဘူး ။
ခုထိ ခရီးမဆံုးေသးဘူး ။
ဒီခရီးကို ဒီလမ္းက သြားရင္ ဒီေနရာ ေရာက္မယ္ ။
ေသခ်ာတာေပါ့ ၊ ေသခ်ာတာေပါ့ ။
ေရဘူးနဲ႔ ထီး မပါ ၊ ေႏြအခါမွ သိ ။
ေႏြနာရင္ ဘယ္ေဆးလိမ္းရလဲ ။
မေသပါနဲ႔ဦး ၊ ေငြဆိုတာ မေသခင္သံုးရတာ ။
လူလိုသူလို ၊ လူအထင္ၾကီးခံရဖို႔ ။
ေငြဆိုတာ မေသခင္ ျဖဳန္းရတာ ။
ဆူးခက္မင္း
15.4.2010
အနက္ေရာင္စကားလံုးမ်ားရဲ ႔ အနက္ေရာင္ည
ကၽြန္ေတာ္၏ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းစနစ္
ခ်ိဳ ႔ ယြင္း ေန ပါ သ ျဖင့္ .. ၊
သူမ အသံကို မၾကားႏိုင္ခဲ့ပါ ။
ေသြးလႊတ္ေၾကာတေလွ်ာက္ စီးဆင္းေနေသာ
ေသြးလည္ပတ္မႈဆိုင္ရာ ဘာသာေဗဒ
မသိလိုက္ ၊ မသိမိခင္မွာပဲ ။
ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းႏွင့္ အသည္းကြဲျခင္းသည္
က်န္းမာေရးကို ဆိုးရြားစြာ ထိခိုက္ေစႏိုင္ပါသည္ ။
လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ ၏ အတၳဳပတၱိကို
ဖတ္ရႈရန္ ၾကိဳးစားေနပါသျဖင့္ ၊
မိမိ၏ အတၳဳပတၱိကို ကိုယ္တိုင္ မျပဳစုႏိုင္ျခင္း ။
ထိုမွန္ခ်ပ္ေရွ႕တြင္ ရပ္ျပီး
“ အိုးပန္း ဆက္ဆမီ ” ဟု ၊ သံုးၾကိမ္ ေအာ္
လိုက္ရံုမွ်ျဖင့္ ၊ ဘယ္ညာလြဲျခင္း
ေပ်ာက္မသြားႏိုင္ေၾကာင္း
ထိုမွန္ေရွ႕တြင္ ရပ္လိုက္ခ်ိန္မွစ၍
သိလိုက္ရ ။
“ တံခါး ဖြင့္ေပးပါ ..
တံခါး ဖြင့္ေပးပါ ..
တံခါး ဖြင့္ေပးပါ ..
တံခါး ......... ”
အေမွာင္ထုထဲမွာ ေနရတာ ၊ ပို ေမွာင္ တယ္ ။
အဲသည့္ညက သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ေမွာင္တယ္ ။
ညကို ညလို ျမင္ရဖို႔ ၊ သူငယ္အိမ္ကို
ေဖာက္ ပစ္ လိုက္ တယ္ ။
တ ေရြ ႔ ေရြ ႔ ၊ တ ေရြ ႔ ေရြ ႔
စမ္း တ ၀ါး ၀ါး ။
မျမင္ေတာ့မွ အေမွာင္ဆိုတာကို
ႏွစ္ျခိဳက္မိေၾကာင္း ၊ လက္လြတ္စပယ္ လက္ခံလိုက္ရ ။
ဓားတစ္ေခ်ာင္းရဲ ႔ အဆံုးစြန္ထိ ထက္ႏိုင္စြမ္းက
ငါ့ လည္ျမိဳကို လာ ေထာက္ ။
ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္ေနတဲ့ ရာသီဥတုက
ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းမပ်က္တစ္ေယာက္လို
ဆံပင္ ဖရိုဖရဲ ၊ ရြံစရာ ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔
ျပဳ စား တယ္ ။
မလာနဲ႔ ၊ မလာနဲ႔ ။
ဒီအတိုင္းေလး ေမွာင္ေနရတာ ပိုေကာင္းပါတယ္ ။
ဒီ အ တိုင္း ေလး ပဲ
ေမွာင္ ေန ရ တာ ပို ေကာင္း ပါ တယ္ ။
ဆူးခက္မင္း ( http://sue-khat-min.myanmarbloggers.org )
10.4.2010
ကဗ်ာထဲက စကားလံုးေတြကို
တစ္မ်ိဳးျခင္းဆီ တိုက္ခြ်တ္ခြဲျခားလိုက္ပါတယ္
Copyright 2009 - Hands Of Enlightenment
Blogspot Theme designed by: Ray Creations, Ray Hosting.