ေမေမက သား........မိုးလင္းျပီထထဆိုလုိ႕ ထလိုက္ရတယ္။
ကိုယ္လည္းလူးလည္းရုန္းထ.....
အင္....မိုးလင္းျပီသာ ဆိုတယ္....
ဘာမွလည္းမထူးျခားဘူး...
ေနမင္းနဲ႕ လမင္း ဂ်ဴတီခ်င္းခ်ိန္းသြားရုံတင္ပါလား...
ဟင္း...လာပါခ်စ္သူရယ္...
ဟို..နားေထာင့္မွာ...ကိုယ္တို႕
မလုံမျခဳံ...မေလာက္မင ကုပ္ကပ္သြားငိုင္ေနၾကတာေပါ့...။
ပတမဆိုတဲ့ဘ၀ေတြက...
ငါတို႕နဲ႕ဟိုးအေ၀းမွာ..ေ၀းလြန္ကြာေ၀း
ငါက...ေတေလအိပ္မက္နဲ႕ ေငးေနရတယ္။
ငါက်င္လည္ေနတဲ့ ....
တိုးတက္ေမွ်ာ္ရပ္၀န္းမွာ
လူလူသူသူက်င္လည္ဖို႕ဆိုတာ...
သက္ရွိဘုရားနွစ္ဆူရဲ႕
ႏွစ္ဦးေပါင္း...ဦးေဆြးဆံျမည့္ေၾကး....ေလးနဲ႕...
ေလာက္ငဖို႕ဆိုတာ....ငါ..က ေမွာ္ပညာမွမတတ္တာပဲကြယ္။
သင္ယူဖို႕ေတာ့ ငါ...၁၉ ရာစု စာၾကည့္တိုက္ကို ျပန္လွန္ဖတ္ေနပါရဲ႕...
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွန္းရာေရာက္မယ္ဆုိ ေက်နပ္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားခဲ့တာေပါ့..။
ငါတို႕အိမ္ေလးက လွတယ္...
၀န္းပစိုေျပ....ေနၾကာနဲ႕ေနလို တင့္လဲ့ရႊန္းေ၀...
ခ်စ္သူေရ...ငါတို႕ဟာ...ျမေဒါငး္ေတာင္ကိုလည္း
ျဖစ္ႏိုင္ရင္...တပ္ခ်င္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး....
ရင္မွာအတင္းလာစိုက္...ငါျပန္ျပီးမိုက္လိုက္ရမွာလား။
ငါက ....ေမတာၱတရားနဲ႕.....ျငိမ္းျမခ်င္ခဲ့သူပါ...ခ်စ္သူရယ္...
မိုးျပိဳေခတ္ကၾကမး္တယ္.....ေလေတြကလည္းရမ္းရဲ႕
လာလာ.....ခ်စ္ေသာပန္းငယ္....ငါတို႕....ေတးအသစ္ေတြကို
အခုခ်က္ခ်င္းပဲခ်ေရးဆိုပစ္ၾကရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္....
ျပီး....မွ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ...ဂဲနဲ႕ပစ္ၾကတာေပါ့ကြယ္။
ခက္တယ္ခက္တယ္.....ကိုယ္တုိ႕ကလည္း
ေဒါင္း.....ခႏၥာမွာ.....က်ီးေတာင္ေတြနဲ႕..
လွခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရဦးမွာေပါ့.....။
အေ၀းမွာက....ၾကယ္ေရာင္ေတြျဖိဳးဖ်ပ္ထလို႕..
အားက်ေငးေမာ....ေအာ္
သက္ျပင္းေတြေရာေနတယ္။
မနက္ခင္းဆုိေတာ့......ခ်စ္သူကလွတယ္......တဲ့..၊
ေန႕ခင္းေနျပင္းခ်ိန္မွာ...တခ်ိုဳ႕ ညေလးေတြ
ေပတစ္ရာလမး္မမွာ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္္ေက်လို႕...
ရပါတယ္...ရပါတယ္....
ငါ..ထာ၀ရ..မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႕...
က်ီးေယာင္ေဆာင္ေပးေနပါ့မယ္....။
အားလုံးေပါငး္လို႕မွ တစ္မျဖစ္ႏုိင္တာပဲ
တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္နဲ႕....
မီးေတာက္ေဗ်ာက္ကို...
ငါ....တို႕...တုတ္နဲ႕မထုိးသင့္ဘူး။
လင္းတတ္သမွ်ဆိုတာ...
မေလာက္ငတဲ့......ငါတို႕ရဲ႕၊
သံထမင္းပုဂံေပါက္ေလးရဲ႕...ညေတြကိုေခၚတယ္.။
အင္း...
ခါးျပီဆိုမွေတာ့...သၾကားလည္းမစားခ်င္ေတာ့ဘူး...
ငါ.....ေလ.....တစ္ခါတစ္ခါ
ပါးစပ္တစ္ခုလုံးနဲ႕....ေလေဗ်ာက္ျပန္ေဖာက္ႏုိင္ရုံကလြဲျပီး
တစ္ျခား ငါ....ဘာမွ သင္ယူမလာႏုိင္ခဲ့ဘူး....
ညဆို...ၾကယ္ေတြကိုေငး...
ေမေမ...ေႏြညေတးေတြကို မုန္းတယ္။
အားလုံးလင္းျပႏုိင္ပါရဲ႕နဲ႕....ၾကိတ္မိွတ္ေမွာင္ေနရတဲ့....ည
ခ်စ္သူေရ.....ငါတုိ႕.....က
က်ိမ္စာကို အဖန္ဖန္က်ခဲ့ၾကတယ္လား။
ႏႈတ္ခမ္းတစ္လန္ပန္းတစ္လန္နဲ႕.....ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္
ကိုယ္လည္းရယ္ျပတတ္တာပါပဲကြယ္.....
ဒါေပမဲ့.........
ပ်င္းတယ္....
မိုးေပၚေျမာက္....ဂဲေျမွာက္ဖို႕ပ်င္းတယ္။
လင္းေယာင္လူေနာက္လုိက္္ဖို႕ ပ်င္းတယ္။
ခ်စ္သူကို ခ်စ္ျပဖို႕ကလြဲရင္...
ငါ....အားလုံးျပင္းခဲ့တယ္။
တစ္ခါမကလည္း...ခ်စ္လြန္းလို႕
ငါေလ...........................
ေဒါင္းဖန္၀ါကိုေငး....ဒူးေထာက္ငိုေၾကြး....
ခ်စ္သူေရ.....
အေရွ႕...ရိုးတစ္ေလွ်ာက္မွာ....မိုးျပိဳအိပ္မက္တို႕နွင့္ေ၀းပါေစကြယ္။
Demigod
လက္ေတာ္ေတြ........ရဲရင့္ျမင့္မားစြာ ကမ္းလင့္ထားပါ။
ဒီမွာၾကည့္စမ္း....
ပန္းေတြကို ခင္းခဲ့ၾက။ ေကာင္းကင္က သတင္းေတြကို
ေ၀မွ်ကူးလူး လႊင့္ခဲ့ၾက။ ေလွကားေတြကို တက္ခဲ့ၾက။
ေလွကားပ်က္ေတြ ျပင္ခဲ့ၾက။
ငါတို႕ဟာ... နတ္တမာန္ေတြထက္ ျမင့္ျမတ္ၾကတဲ့...
လူသားေသြးေတာ္ေတြကြ။
ျမင့္ျမတ္ရွင္းသန္႕ေသာ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ေလ....
ဧရာ၀တီကေန ႏုိင္းဆီ၊ က်န္စီကေန စူးအက္ဆီ။
သမုဒၵရာေတြေတာင္ လွလို႕ေပါ့။
ေရာ့....... ေသြးေတာ္တို႕...
ဒီဓားဟာ ဆူးျခဳံထြင္းဖို႕။
ဒီဒိုင္းဟာ ေမ်ာက္ျပန္မျဖစ္ဖို႕။
ဒီဖိနပ္ဟာ ခရီးဆက္ဖို႕။
ဒီေရစက္ဟာ စိတ္ကို ျငိမ္းဖို႕။
ငါကေတာ့ ေဟာဟို.... လင္းပြင့္ရာဆီ သြားရေတ့ာမယ္။
ပိရမစ္ေဆာက္တတ္႐ုံ၊ တံတားဆင္တတ္႐ုံ၊
မီးပုံဖုိတတ္႐ုံနဲ႕ မရဘူးကြဲ႕။
လင္းပြင့္တတ္ရမယ္။
မည္း၊ ညိဳ၊ ၀ါ၊ ျဖဴ..... ငါတို႕ ၀တ္႐ုံမတူေစဦး...
ညီျဖဴမွ်တ... လင္းပြင့္ရာဆီ တစ္ေန႕မွာ လွမ္းရမယ္။
အို... ေသြးငယ္သစ္တို႕..
လက္ေတာ္ေတြ ျမင့္ျမတ္ျဖဴေမႊးစြာပြင့္ပါ။
ေရာ့.... ေဟာဒီမွာ လင္းပြင့္မီးအိမ္....
ေမွာင္မုိက္သူကို လင္းေပးပါ။
လဲက်သူကို တြဲမပါ။
ႏုိင္လုိမင္းထက္ စိတ္တြင္းပ်က္သူကို ျပင္ဆင္ပါ။
လွေသာ ေလာကဆီ လမ္းျပေပးပါ။
လက္ေတာ္ေတြ ကိုယ္ပိုင္မလင္းပြင့္ႏုိင္မီ...
ဒီမီးအိမ္နဲ႕ လင္းျပေပးပါ။
တစ္ေန႕ လင္းပြင့္တဲ့အခါ... ထပ္ဆင့္ လက္ကမ္းေပးေပါ့။
အို..... လူသားေသြးေတာ္တို႕..
သင့္တို႕ “လက္ေတာ္”ဟာ လင္းပြင့္ႏိုင္တယ္။
သင္တို႕ “လက္ေတာ္”ဟာ တည္ေဆာက္ႏုိင္တယ္။
လင္းပြင့္ေသာလူ၊ လင္းပြင့္ေသာလက္မ်ား....
လင္းပြင့္ေသာ တရား....
“လင္းပြင့္လက္မ်ား”နဲ႕ ေလာကသစ္ကို ေဆာက္ၾကစို႕။
ဓားပစ္လွံခ်... ေဆာက္ၾကပါစို႕...ေသြးေတာ္တို႕....
ဘုန္းသန္႕ခန္႕
P124521JUN09
--
http://www.phonethantkhant.co.cc
ငိုလုိက္ပါ....ငါ့ အတြက္ေတာ့ဘာမွမခ်န္ရစ္နဲ႕
မ်က္ရည္ေတြကို ၀မ္းနည္းပက္လက္ရြံတယ္။
အရာရာကို ႐ုတ္သိမ္းလုိက္တယ္....
အ၀တ္ၾကိဳးတန္းေပၚက လွန္းျပီးအ၀တ္ျပန္႐ုတ္သလို....
ဘ၀ကို အဲလို ႐ုတ္လုိ႕ ရလား။
ေျခေထာက္တစ္ျခား....အိပ္မက္ တစ္ျခား....
ငါက ေကာသြားမွာလား။ မင္းကေကာ လုိက္မွာလား။
ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႕ စာေတြကို ဗရြတ္ရႊတ္တရြတ္ျပီးခဲ့ျပီပဲ....
လုံေလာက္ပါေတာ့ကြယ္။
က်မ္းေတြ ဖတ္ျပမွ....လူေတြ႐ုိေသၾကသတဲ့လား...ခါးတယ္။
ငါမ၀ါးဘူး.....
ငါမၾကိဳက္တဲ့ အစားအစာေတြကလည္း သိပ္မ်ားေနလုိ႕႕ လား....
ေလာကမွာရွားတယ္။
ေနာက္ဆုံးဆိုတဲ့ စာလုံးအတြက္....
ေရွးပညာေက်ာ္ေတြ ဘယ္လုိေပါင္းခဲ့သလဲ။
ငါကေတာ့...တိတ္တိတ္ေလးနဲ႕ တိုးတုိးေလး...
ခ်စ္သူလက္ေလးခဏကိုင္ျပီး....
ေနခ်င္ေသးရဲ႕ .....
ဘ၀ဟာ ဘာညာ...အုိၾကာပါတယ္ကြာ....
ၾကီးၾကီးမားမား....ေရွးရိုးဆန္ဆန္...ပဲ...
ငါတို႕ ေနၾကမွာလား။ ငါတို႕ ျပန္ၾကမွာလား။
မိုးစက္ေတြၾကားမွာ.....မိုးစက္ေတြၾကားမွာ.....
လူသားေပမယ့္...မိတၱဴလူသားဘ၀ကို
ငါ့တို႕႕ မရခ်င္မိတာ....အျပစ္သားျဖစ္ျပီ...ထင္ရဲ႕ ....ခ်စ္သူေရ...
ဘုန္းသန္႕ ခန္႕
လက္ခုံနဲ႕သုတ္မိတယ္...........
ေလကေအးလို႕လား၊ ေဆာင္းမွာမို႕ ေအးေအးစိမ့္ေျခာက္ေသြ႕ေနပုံမ်ား
မ်က္လုံးစုံဖြင့္ရင္း အေရွ႕ကို မျမင္၊ မျမင္သလို အနာဂတ္ဆီ မျမင္သလို
အရာရာကို တိတ္တိတ္ေလးေငးရင္း၊ လူေတြၾကားမွာ စကားေနဟန္ကြဲျပားျခင္းပိုက္ေထြး
စကားေနဟန္တူညီရင္းမွာ လူေတြကြဲျပားရင္း ပိုက္မွာေထြး
ေနာက္ဆုံးမွာ ကေလးငယ္ေလး မ်က္ရည္ကို လက္ခုံနဲ႕သုတ္ရင္း
စီးရီးေအာက္ေနတဲ့ လူနံပါတ္ေဟာင္းၾကီးေတြကို ေငးဖူးခ်ိန္
ေလက ေအးလို႕လားမသိ.......... ေနပူၾကီးမွာ
ဒီ ကၽြန္းႏုိင္ငံေလး အေႏြးထည္၀တ္ထားရျပီ.........
လက္တစ္ဖက္နဲ႕ထူလို႕လည္း မထ၊
လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ ထူလို႕လည္း မထ၊
ဒါနဲ႕ပဲ ေခ်ာလဲေရာထုိင္......
ပင္လယ္မွာ ရြက္တိုင္လႊင့္ကတည္းက
ထားလိုက္ပါေတာ့ေလလို႕ လက္ခုံေလးကို ႏွစ္သိမ့္တယ္။
ကေလးငယ္ေလး ေနာက္ဆုံးမွာ...........
ထပ္ထပ္ကာကာ ျမွင့္တင္ဖို႕လိုေနဆဲ ပုံရိပ္ေတြကို
ေနာက္မွ၊ ေနာက္မွလို႕ ျငင္း........
မနက္ျဖန္ကို ျပတင္းေပါက္ေလးက ေမွ်ာ္
ျမိဳ႕ေလးငယ္ငယ္၊ လယ္ကြင္း႐ိုးျပတ္၊ ကြန္တိန္နာေတြ အထပ္ထပ္နဲ႕
ျပတင္းေပါက္ကို မနက္ျဖန္က ျပန္ေငး.......
၀ဠ္ေၾကြးလို႕ေခၚတယ္။
လက္ခုံေလးကို သုတ္ရင္း
မ်က္၀န္း၊ အနီတစ္၀က္၊ ေရတစ္၀က္၊
ျပီးေတာ့
အိပ္စက္ျခင္းကို ေဆးလိုေသာက္တဲ့ရက္၊
ျပကၡဒိန္မွာ ျခစ္ျခစ္ပစ္ျပီးသား မင္နီစက္.....
သူ႕ေက်ာင္းစာအုပ္ေလးကို အမွတ္တရ၊ ေနာက္.. သတိရ
သူ႕ခုံတန္းေလးဆီသူျပန္လာလိုက္တယ္။
အထီးတည္းတိတ္တိတ္ေသြတည္
သူ႕တစ္ေယာက္တည္း ညီခဲ့ရျပန္ေပါ့...........
လက္ခုံေလးေပၚမွာ
ေရစင္တစ္စက္ ဖ်ပ္ဆိုတိတ္တိတ္သာသာခုန္သြား
ေရစက္ေလးတုန္ေနလိုက္တာမ်ား ခ်မ္းေနလို႕လား။
”ေတာက္”
ေဟာ........ ကမာၻေျမဆီ ျပန္ေပါင္းစည္းသြား၊
အသက္နဲ႕ဥာဏ္ရည္မမွ်သူေတြကို
ဘယ္လိုေခၚရမလဲ..........
ျပီးေတာ့....
ဘယ္လို.........
ငါ့မွာ လက္ခုံေလးရွိတယ္။
မင္းမွာ လက္ခုံေလးရွိတယ္။
သူ႕မွာ လက္ခုံေလးရွိတယ္။
ငါတို႕ ဆင္တူမွ်ညီ........။
ကေလးငယ္ေလးေတြ မနက္ျဖန္မွာ...
ကၽြန္ေတာ္ လက္ခုံေလးေပၚ.......
ေခၽြးစက္ေတြပဲ ျဖဴျဖဴစင္စင္ စိုေစခ်င္လိုက္တာ.....
ေဆာင္းေလက ေအးတယ္.....
ဟိုး............ ငါ့ အေနာက္ေျမာက္က
အရပ္ေလး မနက္ျဖန္မွာ
ျဖဴစင္ပါေစကြယ္.......
ဘုန္းသန္႕ခန္႕
သန္႕ရွင္းေသာ တလင္းျပင္တစ္ေနရာ………
ေပရြက္၊ ဘာမွ မေရးထားတဲ့ ပါဠိမဲ့ ေပရြက္ေတြ ေ၀ေနေအာင္ဆင္
သစ္တစ္ပင္ေပၚမွာ
“ဘယ္လိုမ်ားလဲလို႕ေတာ့ ခဏခဏေတြးမိဖူးတာပါပဲေလ
လူေျပာသူေျပာမ်ားလိုက္ၾကတိုင္း ငါတို႕သမိုင္း႐ိုင္းရမလား၊
ေလွစီးတိုင္း ေလွနံမွာ ဓားမထစ္တတ္ပါဘူးကြယ္….
မ်က္၀န္းေတြက်ယ္ေျပာတဲ့ ေဒသဆီ ငါသြားခ်င္လွရဲ႕”
တအား…အာ အာရင္း… က်ီးတစ္ေကာင္နဲ႕ ၀တ္ရုံနက္….
ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပင္ဖို႕သိပ္ခက္တဲ့ လူတစ္လက္…
ေျမျပင္မွာ ခ်ိတ္သူခ်ိတ္၊ ေကာင္းကင္မွာ ေျခခင္းလက္ဆန္႕ သာလို႕သာ၊
ဒီလိုပဲ… ေပပင္ရိပ္မွာ တိတ္တိတ္ေလးရပ္ေန…………..
ဆက္ေရးဖို႕ေတြေ၀ေနတယ္ ၊
မိုးေတြရြာသြားေၾကာင္း၊ ေနေတြပူသြားေၾကာင္း၊ ေဆာင္းေလေအးသြားေၾကာင္း
သြားေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲ ေသာေၾကာင့္ေတြျဖစ္…
ရင္မွာ တစ္ဆို႕တနင့္နင့္ေပါ့၊ အခန္းတံခါးကို ပိတ္..။တိတ္တိတ္ေလး ျပန္အိပ္ခ်င္တယ္…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ… အဲဒီ ေပပင္ေလးကို ေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့သူ၊ ေပပင္ကိုင္းေပၚ မီွနားေနတဲ့သူ၊
ေနာက္ခံေတးသြားကို tong hua နဲ႕ဆိုရင္ လြမ္းဖို႕ေကာင္းမလား၊ အာဇာနည္ကိုပဲ ဆိုခိုင္းရမလား…
ဒီမီးေခ်ာင္းကေတာ့ အားစားနည္းပါတယ္ေလ…၊
ကဲပါ… ေလက ျဖဴးျဖဴးေလးတျငိမ့္ျငိမ့္တိုက္ေနတယ္….
ဗီဇသတၱိအရေတာ့ က်ီးကန္ေတြမွာလည္း အနစ္နာခံကူညီစိတ္ရွိတယ္တဲ့…ေနာက္၊
ေနာက္ျပီးမွ ဆက္ဖတ္ဖို႕ ထားတာေတြလည္း မ်ားေနျပီ….၊
အခုေတာ့ က်ီးကန္းေလး အာေနသည္။
ေပရိပ္ကို ခိုရင္း လူငယ္ေလး တစ္စုံတစ္ရာကို ေစာင့္ေနတယ္။
ေနကသာ၊ က်ီးကအာ၊ ျပီးေတာ့ ေပပင္က ေၾကြက်လာတဲ့ ေပသီးေတြမ်ားစြာ၊
သူ႕ေရွ႕ပ်ံက်ဲေနလိုက္တာ…………. ေရးလက္စ စာရြက္ပိုင္းေတြ၊
လက္ကိုဆုပ္ခ်ီျဖန္႕ခ်ီလုပ္ေနမိတာက စိတ္မတည္ျငိမ္ေနတာကို ျပတာဆိုရင္
သူ႕မ်က္လုံးေတြက အေ၀းကိုေငးေနရမယ္… တစ္စုံတစ္ရာကို၊
တစ္ရာဖုိး၀ယ္ရင္ ေရခဲေရႏွစ္ခြက္ရတဲ့ေခတ္မွာ
သူက ဘယ္ေလာက္ဖိုး၀ယ္ခ်င္တာလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ……
ေရႊက်ီးသံၾကားလို႕ သူ႕ဆီဧည့္သည္လာလိမ့္မယ္…
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ….
သံသရာခရီးမွာ….. ေဆးလည္းေပးမယ္၊ မီးေရာင္လည္း ျပပါ့မယ္…ခ်စ္သူ၊
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ…
ေပတစ္ပင္လို…က်ီးတစ္ေကာင္လို…လူတစ္ေယာက္ေစာင့္ေနလိုက္တာ၊
ေပရိပ္မွာ လူငယ္တစ္ေယာက္ က်ီးအာသံ သာသာနားဆင္ျပီး…
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ရပ္ေစာင့္ေနမိတာ…
ေလေျပသံတိုးတိုးရယ္၊ ရြက္ေၾကြေတြ တြတ္ထိုးသံရယ္၊
နားမခံသာေအာင္ျပန္ၾကား.. နည္းနည္းေတာ့ေျခာက္ျခားသင့္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့…
မၾကာတဲ့ခဏမွာ ခပ္ၾကာၾကာျမဲလာတဲ့ လက္ေလးတစ္ဖက္ကို ထာ၀ရဆြဲခြင့္ေလး…
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ… စကၠန္႕ေတြက ကမၻာဘာ…..
ပ်ံ႕က်ဲေၾကြေပးျပီးသား….. ေပတစ္ပင္ရဲ႕ တစ္သက္စာ ေပသီးေလးေတြ
ကားဘီးရာမွာ ကြဲက်နစ္ေၾကလို႕ေၾက
က်ီးညိဳေလးလည္း လန္႕ကာပ်ံ၀ဲ… ေကာင္းကင္လြတ္ရာေျမဆီ
တစ္စကၠန္႕ေလးပါပဲ…. ဖိတ္စာတစ္ေစာင္
ေကာင္ေလးနာမည္ကလြဲရင္ အိပ္မက္ေတြအားလုံးပါသြား
တစ္ခါက၊၊ ေကာင္မေလး၊၊ ေပးသြားတယ္၊၊
ေပတစ္ပင္ရယ္၊ က်ီးတစ္ေကာင္ရယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရယ္
ဘုန္းသန္႕ခန္႕
FI:ED211503SEP10
