ၾကြက္ကေလးတစ္ေကာင္
အခန္းတစ္ခုလံုး လင္းထိန္ေနေအာင္ မီးသီးျဖဴျဖဴေတြ အစီအရီထြန္းထားၿပီး ခန္းမရဲ႕အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္မွာ စားပြဲခုံ အျဖဴတစ္လံုး ထိုင္ခံုဆိုဖာ အျဖဴတစ္ခုနဲ႔ အက်ႌအျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီအျဖဴဝတ္ဆင္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရပ္ေနတယ္ .. သူရဲ႕ အသားေရကလည္း အျဖဴ။ စားပြဲခံုေပၚမွာ ပစၥတိုတစ္လက္နဲ႔ က်ည္ဆန္တစ္ေတာင့္။
ကင္မရာက လူငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာစီကေန တျဖည္းျဖည္းေဝးလာမယ္
ၿပီးရင္ အခန္း ၿပီးရင္ ထိုင္ခံုဆိုဖာ အျဖဴ ၿပီးရင္ စားပြဲခံု ၿပီးရင္ စားပြဲခံုေပၚက ပစၥတို။
လူငယ္ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေလးတစ္ခု အစၿပဳလိုက္မယ္ .....
“ဒီအခင္းအက်င္းေလာက္ဆိုရင္ ပရိတ္သတ္ေတြက မၾကာခင္မွာ ဒီအခန္းထဲ အနီေရာင္အစြန္းအကြက္ေတြ
ျဖစ္လာေတာ့မယ္ ဆိုတာ တြက္ၿပီးသားျဖစ္ေလာက္ေရာေပါ့”
“ဟုတ္တယ္ ..... သူတို႔ အဲဒါကို ေသခ်ာေပါက္ခန္႔မွန္းမိမွာပဲ .... ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မထင္မိတာက အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ အၿပီး ၾကြက္ကေလးတစ္ေကာင္ အခန္းထဲက ထြက္ေျပးသြားမယ္ဆိုတာကိုပဲ ... ”
“အဲဒီ ၾကြက္ေလးက အမည္းေရာင္”
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ အစက
နံနက္ ၈း၀၀။ ။ ညက အိပ္ပ်က္ထားတဲ့ အ႐ွိန္နဲ႔ ေခါင္းနဲနဲေနာက္ေနေပမယ့္ သြားစရာရွိေသးတာမို႔ အိပ္ရာက သူ ထျဖစ္တယ္။ အခန္းေထာင့္နားမွာ ႀကြက္ကေလးတစ္ေကာင္ ျဖတ္ေျပးသြားတာကို ႐ုတ္တရက္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သိပ္မထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပဲ။ ဥပကၡာျပဳထားလိုက္။ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ ေရခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲ။ ဒါက လုပ္ေနက်အလုပ္ေတြမို႔ သိပ္မထူးဆန္းဘူး။ ေရခ်ိဳးခန္းအဝင္ဝမွာ ၾကြက္ေလးတစ္ေကာင္။ ေနာက္ၿပီး ဗီ႐ိုထဲမွာ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ သြားစရာက ရွိေသးတယ္။
နံနက္ ၉း၀၀ ။ ။ ပံုမွန္အတိုင္းပဲ ကားဂိတ္ေရာက္လာတယ္။ ေက်ာင္းထဲေရာက္မယ့္ကားကို တတ္စီးတယ္။ ကားေပၚမွာ ၾကြက္ကေလးမ်ား ပါလာေသးလားဆိုၿပီး ရွာၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ ေတာ္ေတာ္႐ူးတာပဲလို႔ ျပန္ေတြးမိ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ထိုင္ခံုေဘးမွာ ႀကြက္ကေလးပါလာတယ္။
ေန႔ခင္း ၁၁း၀၀ ။ ။ Brake Time ဆိုေတာ့ ကန္တင္းမွာလည္း လူအျပည့္ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ အတန္း ၂ ခ်ိန္စာ လြတ္သြားျပန္ၿပီ။ ဒါလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလဆိုၿပီး ကန္တင္းပဲ တန္းသြားလိုက္တယ္။ ေဟာ ... ကန္တင္းမွာလည္း ႀကြက္ကေလး ေန႔လည္စာစားေနတယ္။ သူက မနက္စာနဲ႔ ေန႔လည္စာ ေပါင္းစားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မေတြ႔တာၾကာတဲ့ ပံုစံနဲ႔ စကားေတြ တစ္ေလွႀကီး ေျပာလိုက္တယ္။ ေလခြန္မေဆာင္ရသမွ်ေတာ့ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေပါ့။ ေဆာင္ရလည္း ေက်ာင္းသားပဲ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာၿပီးေတာ့ စာသင္ခန္းသြားေတာ့ စာသင္ခန္းထဲမွာ ၾကြက္ေလးေရာက္ေနျပန္တယ္။ စာသင္တယ္။
ညေန ၃း၀၀ ။ ။ ေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္မယ္။ ကားဂိတ္မွာ ၾကြက္ကေလးတစ္ေကာင္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ လၻက္ရည္ဆိုင္သြားတယ္။ ၾကြက္ကေလးက အဲဒီနားကျဖတ္သြားပံုရပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ အျမင္လႊာမွာ လာကပ္ျပန္တယ္။ ခက္ၿပီ တစ္ေနကုန္ ၾကြက္နဲ႔ကို မလြတ္ေသးဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီး ေလ႐ိုက္တယ္။
ည ၉း၀၀ ။ ။ ကြန္ၿပဴတာေရွ႕မွာ အခ်ိန္ကုန္ဖို႔ စတင္လႈပ္ရွားတယ္။ ေျပာရရင္ အိမ္ထဲေရာက္ေနၿပီ။ ပိုၿပီးတိက်ရမယ္ဆိုရင္။ သူ႔ အိပ္ခန္းထဲ သူျပန္ေရာက္ေနၿပီလို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ ေရာက္ေနၿပီပဲ။ ကဲကဲ ဆက္ေျပာရေအာင္။ ကြန္ၿပဴတာထဲမွာ ၾကြက္ကေလး တစ္ေကာင္။ ဟူးးးးး ...... ဒီၾကြက္ကေတာ့ ေရစက္ပဲ ... သူတစ္ေယာက္ နဲ႔ ၾကြက္တစ္ေကာင္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ဟုတ္ေတာ့မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားဇာတ္လမ္းက ႐ုပ္လံုးမၾကြဘူး။ ထားေတာ့ ... ။ အခ်ိန္လင့္ေတာ့မယ္။
နံနက္ ၂း၀၀ ။ ။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ သူ႔အိပ္ခ်ိန္က ဒီအခ်ိန္ေပါ့။ ၾကြက္ကေလးေရ အိပ္ေနၿပီလား။ ျပန္မထူးပံုေထာက္ရင္ေတာ့ အိပ္ေနေလာက္ၿပီ။ အဲဒီၾကြက္ကေလးက အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕ လက္ေမာင္းေပၚမွီအိပ္ေနရဲ႕။ ရၿပီ ဒီေလာက္ဆို သူ႔ရဲ႕ တစ္ေန႔တာက ၾကြက္နဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနရတာပဲ။ ပရိတ္သတ္ကလည္း ၾကြက္ကေလးက အထီးလား အမလား သိေလာက္ၿပီေပါ့။ ေၾသာ္ ..... တစ္ခုေမ့ေနတာ .. ကၽြန္ေတာ္က ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူက .. သူကလား ခင္ဗ်ားထင္သလိုေပါ့။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာပါတယ္။ အျဖဴေရာင္ လူငယ္ေလး နဲ႔ အမည္းေရာင္ ၾကြက္ေလး။ မွားေနၿပီဗ်။ အစကတည္းကမွားတာ။ ထားေတာ့ .... ။
က်ဳပ္ရဲ႕တစ္ေန႔တာမွာ ၾကြက္တစ္ေကာင္ဟာ အျမင္အာ႐ံုတိုင္းမွာ အသည္းအသန္ တြယ္ကပ္ေနတယ္။
နံနက္ ၈း၀၀ ။ ။ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ သူမ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနတယ္။ ႐ုတ္တရက္ စိတ္ထဲထင္လာမိတာက တစ္ေယာက္ေယာက္သူမကို ၾကည့္ေနသလိုပဲ။ အင္း သူပဲေနမွာေပါ့။ သူက အဲသလိုပဲ။ သူမကို အျမင္လႊာထဲ ႏွစ္ထားခ်င္ပံုရတယ္။ မွန္တင္ခံုေပၚမွာ ထိုင္ေနကတည္းက သူက သူမ အေနာက္ဘက္ ေရာက္ေရာက္ေနသလို ခံစားေနရတာ။ တကယ္တမ္း သူေရာက္ေနတာက သူမရဲ႕ ..... ။
နံနက္ ၉း၀၀ ။ ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ အတန္းကို အသည္းအသန္ေျပးရတယ္။ ဒီေန႔ ေနာက္က်လို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ သူက သူမ ေနာက္က ထပ္ခ်ပ္လိုက္ေနသလိုပဲ။ မလြယ္ပါလား ေကာင္ေလးရယ္။ ကၽြန္မက ရွင့္မ်က္စိေအာက္က ထြက္က်လို႔မရတဲ့ ဖုန္မႈန္႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မက ရွင့္ရဲ႕ အျမင္လႊာထက္က အရိပ္ေလးလား။ ဟင့္အင္း ... တစ္ခုမွ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ကၽြန္မယူဆတာက ကၽြန္မက ၾကယ္တစ္ပြင့္ေလ။ ရွင့္လက္နဲ႔ မမွီတဲ့ၾကယ္လား။ မွီတဲ့ၾကယ္လား။ ကၽြန္မ ရွင့္လက္ေမာင္းထက္မွာ တစ္ေမွးေလာက္ အိပ္ခ်င္ပါေသးတယ္။
ေန႔ခင္း ၁၀း၀၀ ။ ။ ကန္တင္းမွာ ဒီအခ်ိန္ထိုင္ခံုၾကပ္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ သူမတစ္ေယာက္ အတန္းထဲမွာပဲ ထိုင္စားရေတာ့မွာေပါ့။ အင္း ... ေန႔လည္စာအတြက္ ကန္တင္းမွာ တစ္ခုခုသြားဝယ္ဦးမွာ။ ကန္တင္းမွာ ေစာင့္လိုက္ရတာလည္း ေျပာမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ အခ်ိန္ပုပ္တယ္။ ေနာက္တစ္ကဒ္ ကူးရေအာင္။ သူမ ကန္တင္းမွာ သူမ အတန္းထဲမွာ သူ႕ မ်က္လံုးေအာက္ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဝံ့ဘူး။
ညေန ၃း၀၀ ။ ။ စာစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ပညာႏို႔ရည္ေသာက္သံုးၿပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ၿပီေပါ့။ အေမ့ႏို႔ရည္ ေသာက္သံုးတဲ့ အရြယ္ေတာ့ ေက်ာ္သြားၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာရိပ္ကေတာ့ ေအးတုန္းပါပဲ.. ။ ရွင္ရယ္ .. ရွင့္ အၾကည့္ေတြက ကၽြန္မကို အတိတ္ေမ့သြားေစတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္အျပန္လမ္းေလးကလည္း ပံုမွန္ပါပဲ။
ည ၉း၀၀ ။ ။ သူအိပ္ေနၿပီလား။ တစ္ေယာက္တည္း ေနတိုင္း သူ႔ကို သတိရတယ္။ အၿမဲတမ္းလည္း တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြကေတာ့ ကၽြန္မနားက တစ္ဖဝါးမွ မခြာခဲ့ဘူး။ သူမ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတုန္း အသံတစ္သံၾကားလိုက္တယ္။ အိပ္ေနၿပီလားတဲ့။ သူပဲ ေနမွာပါ ကၽြန္မ သိတယ္။ အခ်ိန္က
နံနက္ ၂း၀၀ ။ ။ ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီအသံကိုၾကားေနက် တစ္ေရးႏိုးေနၾက။ သူမ ၿပံဳးလိုက္ေပ်ာ္လိုက္ ေမာလိုက္ လြမ္းလိုက္။ ထားေတာ့ .. ဒါေတြက ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သူ႕အျမင္လႊာေတြ သူမစီက စြန္႔ခြာ ..... ။
သူ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆုိ အလြန္လင္းတဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ေမွာင္လြန္းတဲ့ ေနရာကိုပဲၾကည့္ေနမွာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ ဒါမွမဟုတ္ ... ကၽြန္မကိုပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ဆက္ၾကည့္ေနဦးမွာလား။ သူ ကိုယ္တိုင္ သူမပံုရိပ္ေတြကို ဆက္ျမင္ဖို႔ အင္းအားမရွိေတာ့လို႔ ခလုပ္ေမာင္းကို ဆြဲျဖဳတ္ပစ္ခဲ့တာ ၾကာေပါ့။ ၾကြက္မေလးတစ္ေကာင္ သူ႔နားက ေျပးထြက္သြားတယ္။ သူမရဲ႕ တစ္ေနရာရာမွာ သူခိုေအာင္းေနရင္း သူမကို ၾကည့္ေနဦးမွာေပါ့။ ကၽြန္မလည္း
သူ႔အျမင္လႊာ ေနာက္ကို ထပ္ခ်ပ္လိုက္ခ်င္လို႔ ... ။
---------- ------------- ---------------- -------------- -------------- ----------------
- ေနႏွင္းစက္ -
ၾကြက္ကေလးတစ္ေကာင္
အခန္းတစ္ခုလံုး လင္းထိန္ေနေအာင္ မီးသီးျဖဴျဖဴေတြ အစီအရီထြန္းထားၿပီး ခန္းမရဲ႕အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္မွာ စားပြဲခုံ အျဖဴတစ္လံုး ထိုင္ခံုဆိုဖာ အျဖဴတစ္ခုနဲ႔ အက်ႌအျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီအျဖဴဝတ္ဆင္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရပ္ေနတယ္ .. သူရဲ႕ အသားေရကလည္း အျဖဴ။ စားပြဲခံုေပၚမွာ ပစၥတိုတစ္လက္နဲ႔ က်ည္ဆန္တစ္ေတာင့္။
ကင္မရာက လူငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာစီကေန တျဖည္းျဖည္းေဝးလာမယ္
ၿပီးရင္ အခန္း ၿပီးရင္ ထိုင္ခံုဆိုဖာ အျဖဴ ၿပီးရင္ စားပြဲခံု ၿပီးရင္ စားပြဲခံုေပၚက ပစၥတို။
လူငယ္ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေလးတစ္ခု အစၿပဳလိုက္မယ္ .....
“ဒီအခင္းအက်င္းေလာက္ဆိုရင္ ပရိတ္သတ္ေတြက မၾကာခင္မွာ ဒီအခန္းထဲ အနီေရာင္အစြန္းအကြက္ေတြ
ျဖစ္လာေတာ့မယ္ ဆိုတာ တြက္ၿပီးသားျဖစ္ေလာက္ေရာေပါ့”
“ဟုတ္တယ္ ..... သူတို႔ အဲဒါကို ေသခ်ာေပါက္ခန္႔မွန္းမိမွာပဲ .... ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မထင္မိတာက အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ အၿပီး ၾကြက္ကေလးတစ္ေကာင္ အခန္းထဲက ထြက္ေျပးသြားမယ္ဆိုတာကိုပဲ ... ”
“အဲဒီ ၾကြက္ေလးက အမည္းေရာင္”
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ အစက
နံနက္ ၈း၀၀။ ။ ညက အိပ္ပ်က္ထားတဲ့ အ႐ွိန္နဲ႔ ေခါင္းနဲနဲေနာက္ေနေပမယ့္ သြားစရာရွိေသးတာမို႔ အိပ္ရာက သူ ထျဖစ္တယ္။ အခန္းေထာင့္နားမွာ ႀကြက္ကေလးတစ္ေကာင္ ျဖတ္ေျပးသြားတာကို ႐ုတ္တရက္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သိပ္မထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပဲ။ ဥပကၡာျပဳထားလိုက္။ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ ေရခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲ။ ဒါက လုပ္ေနက်အလုပ္ေတြမို႔ သိပ္မထူးဆန္းဘူး။ ေရခ်ိဳးခန္းအဝင္ဝမွာ ၾကြက္ေလးတစ္ေကာင္။ ေနာက္ၿပီး ဗီ႐ိုထဲမွာ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ သြားစရာက ရွိေသးတယ္။
နံနက္ ၉း၀၀ ။ ။ ပံုမွန္အတိုင္းပဲ ကားဂိတ္ေရာက္လာတယ္။ ေက်ာင္းထဲေရာက္မယ့္ကားကို တတ္စီးတယ္။ ကားေပၚမွာ ၾကြက္ကေလးမ်ား ပါလာေသးလားဆိုၿပီး ရွာၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ ေတာ္ေတာ္႐ူးတာပဲလို႔ ျပန္ေတြးမိ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ထိုင္ခံုေဘးမွာ ႀကြက္ကေလးပါလာတယ္။
ေန႔ခင္း ၁၁း၀၀ ။ ။ Brake Time ဆိုေတာ့ ကန္တင္းမွာလည္း လူအျပည့္ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ အတန္း ၂ ခ်ိန္စာ လြတ္သြားျပန္ၿပီ။ ဒါလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလဆိုၿပီး ကန္တင္းပဲ တန္းသြားလိုက္တယ္။ ေဟာ ... ကန္တင္းမွာလည္း ႀကြက္ကေလး ေန႔လည္စာစားေနတယ္။ သူက မနက္စာနဲ႔ ေန႔လည္စာ ေပါင္းစားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မေတြ႔တာၾကာတဲ့ ပံုစံနဲ႔ စကားေတြ တစ္ေလွႀကီး ေျပာလိုက္တယ္။ ေလခြန္မေဆာင္ရသမွ်ေတာ့ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေပါ့။ ေဆာင္ရလည္း ေက်ာင္းသားပဲ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာၿပီးေတာ့ စာသင္ခန္းသြားေတာ့ စာသင္ခန္းထဲမွာ ၾကြက္ေလးေရာက္ေနျပန္တယ္။ စာသင္တယ္။
ညေန ၃း၀၀ ။ ။ ေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္မယ္။ ကားဂိတ္မွာ ၾကြက္ကေလးတစ္ေကာင္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ လၻက္ရည္ဆိုင္သြားတယ္။ ၾကြက္ကေလးက အဲဒီနားကျဖတ္သြားပံုရပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ အျမင္လႊာမွာ လာကပ္ျပန္တယ္။ ခက္ၿပီ တစ္ေနကုန္ ၾကြက္နဲ႔ကို မလြတ္ေသးဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီး ေလ႐ိုက္တယ္။
ည ၉း၀၀ ။ ။ ကြန္ၿပဴတာေရွ႕မွာ အခ်ိန္ကုန္ဖို႔ စတင္လႈပ္ရွားတယ္။ ေျပာရရင္ အိမ္ထဲေရာက္ေနၿပီ။ ပိုၿပီးတိက်ရမယ္ဆိုရင္။ သူ႔ အိပ္ခန္းထဲ သူျပန္ေရာက္ေနၿပီလို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ ေရာက္ေနၿပီပဲ။ ကဲကဲ ဆက္ေျပာရေအာင္။ ကြန္ၿပဴတာထဲမွာ ၾကြက္ကေလး တစ္ေကာင္။ ဟူးးးးး ...... ဒီၾကြက္ကေတာ့ ေရစက္ပဲ ... သူတစ္ေယာက္ နဲ႔ ၾကြက္တစ္ေကာင္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ဟုတ္ေတာ့မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားဇာတ္လမ္းက ႐ုပ္လံုးမၾကြဘူး။ ထားေတာ့ ... ။ အခ်ိန္လင့္ေတာ့မယ္။
နံနက္ ၂း၀၀ ။ ။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ သူ႔အိပ္ခ်ိန္က ဒီအခ်ိန္ေပါ့။ ၾကြက္ကေလးေရ အိပ္ေနၿပီလား။ ျပန္မထူးပံုေထာက္ရင္ေတာ့ အိပ္ေနေလာက္ၿပီ။ အဲဒီၾကြက္ကေလးက အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕ လက္ေမာင္းေပၚမွီအိပ္ေနရဲ႕။ ရၿပီ ဒီေလာက္ဆို သူ႔ရဲ႕ တစ္ေန႔တာက ၾကြက္နဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနရတာပဲ။ ပရိတ္သတ္ကလည္း ၾကြက္ကေလးက အထီးလား အမလား သိေလာက္ၿပီေပါ့။ ေၾသာ္ ..... တစ္ခုေမ့ေနတာ .. ကၽြန္ေတာ္က ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူက .. သူကလား ခင္ဗ်ားထင္သလိုေပါ့။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာပါတယ္။ အျဖဴေရာင္ လူငယ္ေလး နဲ႔ အမည္းေရာင္ ၾကြက္ေလး။ မွားေနၿပီဗ်။ အစကတည္းကမွားတာ။ ထားေတာ့ .... ။
က်ဳပ္ရဲ႕တစ္ေန႔တာမွာ ၾကြက္တစ္ေကာင္ဟာ အျမင္အာ႐ံုတိုင္းမွာ အသည္းအသန္ တြယ္ကပ္ေနတယ္။
နံနက္ ၈း၀၀ ။ ။ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ သူမ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနတယ္။ ႐ုတ္တရက္ စိတ္ထဲထင္လာမိတာက တစ္ေယာက္ေယာက္သူမကို ၾကည့္ေနသလိုပဲ။ အင္း သူပဲေနမွာေပါ့။ သူက အဲသလိုပဲ။ သူမကို အျမင္လႊာထဲ ႏွစ္ထားခ်င္ပံုရတယ္။ မွန္တင္ခံုေပၚမွာ ထိုင္ေနကတည္းက သူက သူမ အေနာက္ဘက္ ေရာက္ေရာက္ေနသလို ခံစားေနရတာ။ တကယ္တမ္း သူေရာက္ေနတာက သူမရဲ႕ ..... ။
နံနက္ ၉း၀၀ ။ ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ အတန္းကို အသည္းအသန္ေျပးရတယ္။ ဒီေန႔ ေနာက္က်လို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ သူက သူမ ေနာက္က ထပ္ခ်ပ္လိုက္ေနသလိုပဲ။ မလြယ္ပါလား ေကာင္ေလးရယ္။ ကၽြန္မက ရွင့္မ်က္စိေအာက္က ထြက္က်လို႔မရတဲ့ ဖုန္မႈန္႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မက ရွင့္ရဲ႕ အျမင္လႊာထက္က အရိပ္ေလးလား။ ဟင့္အင္း ... တစ္ခုမွ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ကၽြန္မယူဆတာက ကၽြန္မက ၾကယ္တစ္ပြင့္ေလ။ ရွင့္လက္နဲ႔ မမွီတဲ့ၾကယ္လား။ မွီတဲ့ၾကယ္လား။ ကၽြန္မ ရွင့္လက္ေမာင္းထက္မွာ တစ္ေမွးေလာက္ အိပ္ခ်င္ပါေသးတယ္။
ေန႔ခင္း ၁၀း၀၀ ။ ။ ကန္တင္းမွာ ဒီအခ်ိန္ထိုင္ခံုၾကပ္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ သူမတစ္ေယာက္ အတန္းထဲမွာပဲ ထိုင္စားရေတာ့မွာေပါ့။ အင္း ... ေန႔လည္စာအတြက္ ကန္တင္းမွာ တစ္ခုခုသြားဝယ္ဦးမွာ။ ကန္တင္းမွာ ေစာင့္လိုက္ရတာလည္း ေျပာမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ အခ်ိန္ပုပ္တယ္။ ေနာက္တစ္ကဒ္ ကူးရေအာင္။ သူမ ကန္တင္းမွာ သူမ အတန္းထဲမွာ သူ႕ မ်က္လံုးေအာက္ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဝံ့ဘူး။
ညေန ၃း၀၀ ။ ။ စာစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ပညာႏို႔ရည္ေသာက္သံုးၿပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ၿပီေပါ့။ အေမ့ႏို႔ရည္ ေသာက္သံုးတဲ့ အရြယ္ေတာ့ ေက်ာ္သြားၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာရိပ္ကေတာ့ ေအးတုန္းပါပဲ.. ။ ရွင္ရယ္ .. ရွင့္ အၾကည့္ေတြက ကၽြန္မကို အတိတ္ေမ့သြားေစတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္အျပန္လမ္းေလးကလည္း ပံုမွန္ပါပဲ။
ည ၉း၀၀ ။ ။ သူအိပ္ေနၿပီလား။ တစ္ေယာက္တည္း ေနတိုင္း သူ႔ကို သတိရတယ္။ အၿမဲတမ္းလည္း တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြကေတာ့ ကၽြန္မနားက တစ္ဖဝါးမွ မခြာခဲ့ဘူး။ သူမ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတုန္း အသံတစ္သံၾကားလိုက္တယ္။ အိပ္ေနၿပီလားတဲ့။ သူပဲ ေနမွာပါ ကၽြန္မ သိတယ္။ အခ်ိန္က
နံနက္ ၂း၀၀ ။ ။ ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီအသံကိုၾကားေနက် တစ္ေရးႏိုးေနၾက။ သူမ ၿပံဳးလိုက္ေပ်ာ္လိုက္ ေမာလိုက္ လြမ္းလိုက္။ ထားေတာ့ .. ဒါေတြက ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သူ႕အျမင္လႊာေတြ သူမစီက စြန္႔ခြာ ..... ။
သူ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆုိ အလြန္လင္းတဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ေမွာင္လြန္းတဲ့ ေနရာကိုပဲၾကည့္ေနမွာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ ဒါမွမဟုတ္ ... ကၽြန္မကိုပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ဆက္ၾကည့္ေနဦးမွာလား။ သူ ကိုယ္တိုင္ သူမပံုရိပ္ေတြကို ဆက္ျမင္ဖို႔ အင္းအားမရွိေတာ့လို႔ ခလုပ္ေမာင္းကို ဆြဲျဖဳတ္ပစ္ခဲ့တာ ၾကာေပါ့။ ၾကြက္မေလးတစ္ေကာင္ သူ႔နားက ေျပးထြက္သြားတယ္။ သူမရဲ႕ တစ္ေနရာရာမွာ သူခိုေအာင္းေနရင္း သူမကို ၾကည့္ေနဦးမွာေပါ့။ ကၽြန္မလည္း
သူ႔အျမင္လႊာ ေနာက္ကို ထပ္ခ်ပ္လိုက္ခ်င္လို႔ ... ။
---------- ------------- ---------------- -------------- -------------- ----------------
- ေနႏွင္းစက္ -
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စာတစ္ပုဒ္ဆိုတာ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ဘတ္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ စကားလံုးလူသားတစ္ဦး လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူထားပါတယ္ ။ ဖန္တီးသူ တစ္ေယာက္ရဲ့ ႏွလံုးသားထဲက တိုးထြက္ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ရင္ေသြး ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ပြား တစ္ေယာက္လို႔ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆီက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ကုိယ္ပြားေတြ ကို နာမည္ေပးတဲ့ အခါ လူသားတစ္ဦး လို႔ မွတ္ယူၿပီး ေပးခဲ့ပါတယ္ ။
လူတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားလာၿပီ ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ့ နာမည္က လူနဲ႔ တဆက္တည္း လိုလို ကပ္ပါလာတတ္ပါတယ္။ တဆက္တည္း မပါခဲ့ဖူးဆိုရင္ေတာင္ အခ်ိန္သိပ္မကြာပါဘူး ။ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕တေလ ဆိုရင္ နာမည္က လူထက္ အသက္ၾကီးတာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ဒီေန႔ ဒီရက္ မွာ ဒီနာမည္ ေပးခ်င္တာမ်ိဳး ။ ဒီနကၡတ္ ဒီ ဇာတာ နဲ႔ ယွဥ္ေမြး မွ ဒီလူ ၾကီးပြားမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ေတြေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ ေမြးတာမ်ိဳးဆို နာမည္က လူထက္ အသက္ၾကီးတတ္ပါတယ္ ။
ဘယ္လိုပဲ ေပးေပး ဘယ္အခ်ိန္ပဲ ေပးေပး ေျပာခ်င္တာက လူတစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္ ဆိုတာ အဲဒီလူရဲ့ေခါင္းစဥ္ မဟုတ္ပါဘူး ။ ( ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ေပးတာမ်ိဳးလည္း ရွိခ်င္ ရွိမွာေပါ့ေလ ) လူသားတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀က စာစီစာကံုး တစ္ပုဒ္လို ေခါင္းစဥ္ခ်ၿပီး ကန္႔သတ္ကြက္ ထဲမွာ ေနထိုင္ရွင္သန္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး ။
ရွင္းေအာင္ ရႈပ္ရရင္
ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္အရင္း က ေကာင္းသန္႔ပါ။ နာမည္ လို႔ ေျပာပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းစဥ္ ေကာင္းသန္႔ပါ လို႔ မေျပာပါဘူး။ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ၾကီးလား မၾကီးလား မသိပါဘူး။အေရးမၾကီးဘူး ထင္လို႔ အေမ့ကို တစ္ခါမွ မေမးဖူးပါဘူး။
နာမည္က ေကာင္းသန္႔ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူကလည္း ေကာင္းမယ္ သန္႔မယ္လို႔ တထစ္ခ် ေျပာမယ္ဆိုရင္ အလြဲၾကီး လြဲပါၿပီ။ ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းပါမယ္ ေကာင္းခ်င္ မွလည္း ေကာင္းပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေကာင္းပိုင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ ရွိသလို မေကာင္းပိုင္ခြင့္လည္း အျပည့္အ၀ ရွိပါတယ္ ။ ဘာလို႔လဲ လို႔ ထပ္ေျပာရရင္ ေကာင္းသန္႔ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ့ ေခါင္းစဥ္ မဟုတ္လို႔ပါ ။
ငယ္ငယ္ တုန္းက ဆရာမေတြ ဆူတာခံရရင္ နာမည္က သာ ေကာင္းသန္႔ လူက တစ္စက္မွ မေကာင္းဘူး နာမည္နဲ႔ကို မလိုက္ဖူးဆိုၿပီး အေျပာခံရပါတယ္။ အဲလို အခါမ်ိဳးေတြ ၾကာလာေတာ့ ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ အားနာလာလို႔ အေမ့ကိုေျပာ ၿပီးေျပာင္းဖို႔ေတာင္ စဥ္းစားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာမည္ေၾကာင့္ နာမည္ နဲ႔လိုက္ေအာင္ ေနဖို႔ တခါမွ မစဥ္းစားဖူးပါဘူး ။
အျပင္မွာ မိုးအံု႔ေနေသာ္လည္း မနက္ခင္းက သာယာ ေနသေယာင္ ။ ေဆာင္းတြင္း ေခါင္းၿမီးၿခံဳ ေကြးေနသည္ကိုလည္း တက္ညီလက္ညီ က်န္းမာေရးလိုက္စား သေယာင္ ခံစားမႈ အတုအပမ်ားႏွင့္ ခ်ယ္မႈန္းထားတဲ့ စာစီစာကံုး တစ္ပုဒ္ အျဖစ္ ေနထိုင္ရမည္ကို အလြန္ရြံမုန္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေနပါ။ တျခားလူေတြကိုလည္း မေနေစခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဖာကိုယ္ ၾကိဳက္ရာလုပ္ ဆိုးေပေနလို႔ နာမည္နဲ႔ မလိုက္ျခင္းက ပိုၿပီး လိပ္ျပာသန္႔ တယ္လို႔ ခံယူထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ခါတုန္းက လူေတြ ကိုယ့္နာမည္ ကိုယ္ ေပးသင့္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ပီတိ နဲ႔ ေဆြးေႏြးဖူးပါေသးတယ္ ။ ( မေအာင္ျမင္ပါဘူး )
တစ္ခါတစ္ေလ
ေရခ်ိဳးရင္း အိမ္သာတက္ရင္း စကားလံုး ( နာမည္ ) လွလွေလးေတြ ရတဲ့အခါ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာ ။ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ စာ နဲ႔ မကိုက္လို႔ မသံုးလိုက္ရတာ။ ကိုယ္ ခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးနဲ႔မကိုက္လို႔ မေပးလိုက္ရတာမ်ိဳး ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလို အခါမ်ိဳးမွာဆိုရင္ ေနာက္မွ သံုးမယ္ဆိုၿပီး သိမ္းထားရင္း ထားရင္းကေန ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳးဆို အရမ္းႏွေျမာဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
ဥပမာထပ္ျပရရင္
ႏွင္းလဲ့ေဝ ဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို အေဖက ၾကိဳက္ၿပီး ေရြးထားတယ္။ ေမြးလာေတာ့ တနဂၤေႏြသမီးျဖစ္ေနလို႔ ႏွင္းလဲ့ေဝလို႔ မေပးျဖစ္ပဲ တျခားတနဂၤေႏြနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ နာမည္ေပးလိုက္တယ္။ ႏွင္းလဲ့ေဝ ဆိုတာကိုေတာ့ ေနာက္ စေနသမီးေလး ေမြးမွ ေပးမယ္ဆိုၿပီး ခ်န္ထားတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္ ။
ေနာက္ထပ္ တစ္ခု က အဲဒီလို ရလာတဲ့ လွတီးလွတ နာမည္ေလးေတြကိုနာမည္ေပးခ်င္လို႔ ( ေခါင္းစဥ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္ ) နာမည္နဲ႔လိုက္တဲ့ စာမ်ိဳး ကဗ်ာမ်ိဳး လိုက္ေရးဖို႔ ခံစားခ်က္ကို အတုအေယာင္ေဆာင္ ဖန္တီးတာ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ့ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရးေလ့မရွိဘူး ။
အဲလို ခံစားခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ေရးတဲ့ စာ ကဗ်ာေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္မွဆိုရင္ အမွတ္ေပးစဥ္းမ်ဥ္းနဲ႔ ေရးသားတဲ့ စာစီစာကံုးေတြနဲ႔ မျခားနားပါဘူး ။
အနည္းနဲ႔ အမ်ား ပါပဲ ။ ကိုယ္ေပ်ာ္ရြင္ေနတဲ့ အခါ ဝမ္းနည္းစရာ စာမ်ိဳး ။ အလြမ္းကဗ်ာမ်ိဳး မဖတ္ခ်င္ပါဘူး။ အဲလို အခါမ်ိဳးမွာ စာဖတ္သူက ကိုယ္ေရးထားတဲ့ စာကို ကိုယ္ေပးထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ၾကည့္ၿပီး ဒါ အလြမ္း ျဖစ္နိုင္တယ္။ ဒါ ဟာသ ဆိုၿပီး ေက်ာ္ဖတ္သြား ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဖန္တီးသူတစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ထဲမွာ နင့္ခနဲ ျဖစ္ ျဖစ္သြားပါတယ္ ။
ေသခ်ာပါတယ္ ။ ဘယ္စာေရးဆရာ မွ ကိုယ္ စာ ကို စိတ္ပါမွ အဖတ္ခံရတာမ်ိဳး လိုခ်င္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး ။
လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အေၾကာင္းကို သူနာမည္ သိရံုနဲ႔ မသိရပါဘူး ။ အနည္းဆံုး ခဏေလာက္ေတာ့ ေပါင္းသင္းၾကည့္ဖို႔လိုပါတယ္ ။ အဲလိုပါပဲ ကဗ်ာေတြ စာေတြကိုရဲ့ နာမည္ေတြကိုလည္း လူတစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္ေတြလို သေဘာထားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္ ။ ဒါပါပဲ ။
ကၽြန္ေတာ္ အခု ေရးသားလာတဲ့ စာကို အမွာစာ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ တိုက္ဖတ္ၿပီး အမွာစာလို ဖတ္ေနရင္ ၊ အမွာစာလို႔ ထင္ေနရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ အမွားၾကီး မွားသြားပါၿပီ။
တကယ္က အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ ေတြနဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ လူငယ္ တစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္ သက္သက္ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ ။
ေတးသံေတြက်ကြဲသြားသလုိ ၿငီးၿငီးစီးစီးျပကၡဒိန္ေတြကို စုတ္ၿဖဲေနရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ၊၊ နီယြန္မီးေရာင္ကိုမွ ညလုိ႕ထင္တဲ့ လူငယ္တစ္အုပ္ ဂစ္တာတစ္လက္ကို ေက်ာပုိးၿပီး ထြက္ခြာသြားၾကၿပီ ထင္ရဲ႕၊၊မီးေရာင္ေတြက ပ်ိဳးပ်ိဳးလက္လက္ သီဆုိေနၾကမွ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ေမွာင္ေနမွန္းသိရတယ္၊၊ ေငြေရာင္ေတြသြန္းထားတဲ့ လေရာင္ေတာင္မွ သူ႕အလင္းေလးေပ်ာက္ဆံုးဖူးေသးတာပဲ၊၊ဘယ္ ညလယ္ မဆုိ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ လၾကတ္ ဖူးၾကမွာပါပဲ၊၊ ျပကၡဒိန္ေတြ က်ကြဲသြားသလို ၿငီးၿငီးစီးစီး ေတးသံေတြက ငါ့ညေလးကို စုတ္ၿဖဲေနၾကတာ ၾကာၿပီ ထင္ပါရဲ႕ကြယ္ ၊၊
အလင္းေတြ ေပက်ံရင္း ေသဆံုးသြားရတဲ့ ညရဲ႕စ်ာပနကို လူေတြက ဘာေၾကာင့္ နံနက္ခင္းလို႕ ေခၚၾကတာလဲ၊၊ငွက္ကေလးေတြ ေနာက္ေျပာင္ေနမွ ညေလးရဲ႕ စ်ာပနကိုဖြင့္ဖတ္မိတယ္၊၊လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလး
ကိုေရာက္သြားေပမယ့္ ေကာ္ဖီေတြက ငါ့လည္ေခ်ာင္းကိုေသာက္သံုးသြားတယ္၊၊ကားမွတ္တိုင္ေလးက ခလုတ္လာတိုက္တာ့မွ ပန္းေလးပြင့္ေနမွန္းသိရတယ္၊၊ကမၻာဦး မဟုတ္ပါပဲ ပန္းပြင့္ေလးနားက သူေတြေပ်ာက္ဆံုး
သြားတယ္၊၊သူမ ဝတ္စံုေလးက အစိမ္း ၊ ေကာင္းကင္အစိမ္း ၊ ေျမညိဳလမ္းေလးလည္း အစိမ္း ၊ မ်က္ဝန္းအစိမ္း ၊တစ္ေလာကလံုး အစိမ္း ၊၊ ေမဂ်ဴႏို. . . နင့္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္နဲ႕တင္ ငါ့ညေလး ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ၿပီကြယ္၊၊
ပင္လယ္ေခါင္မွာ ကမ္းမေပ်ာက္ေတာ့ဘူး ၊၊ မွတ္တိုင္ေတြ တစ္စင္းၿပီး တစ္စင္း ေရြ႕လ်ား ၊ လိုင္းကားေလးေပၚက ရံုးတက္ ၊ ရံုးဆင္း မ်က္ဝန္းေလးကို ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ငွားဖတ္ေနမိရံု. . . . ၊၊ မ်က္ေတာင္ေလးရဲ႕ ေလတုိက္ႏႈန္းက ကိုယ့္ဘက္ ေရာက္မလာေပမယ့္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေငးေနမိရံု . . . ၊၊ ရံုးပိတ္ခ်ိန္ေလးထဲက ညေနမွာ ျပတင္းေပါက္ေလးကို ေမွ်ာ္ေနမိရံု. . . . ၊၊ဒိုင္ယာရီေလးလည္း ေသာ့မခတ္ျဖစ္ေသးပါဘူး ၊၊ ေမဂ်ဴႏို. . . ဘယ္ ဇာတ္ဆရာပဲေရးေရး. . . ဒီဇာတ္လမ္းေပၚမွာပဲ ေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ကြယ္ ၊၊
သန္းေခါင္ယံ မတုိင္ခင္က အိပ္ရာဝင္သီခ်င္းေတြေတာင္ စီရရီ အိပ္ရာဝင္ကုန္ၾကၿပီ ၊၊ အိပ္လုိ႕ မရတဲ့ ညနဲ႕ အိပ္လို႕မရတဲ့လူက လမင္းကို ခိုးၾကည့္ေတာ့ လိပ္ျပာအေတာင္ပံေတြ နဲ႕ လြင့္လို႕ေနတယ္၊၊ေကာင္းကင္က လမင္းကို စိုးရြံ႕တဲ့စိတ္နဲ႕ တိမ္ေတြနဲ႕ကြယ္ဝွက္ပစ္တယ္၊၊သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကေတာ့ ညေတြထဲမွာ ညကိုလုိက္ရွာ ေနေလတယ္၊၊ ေမဂ်ဴႏို. . . ရင္ထဲမွာ သာေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္လမင္းေလးကိုေရာ ဘယ္လုိ တိမ္တိုက္မ်ိဳးနဲ႕ ဝွက္ကြယ္ထားရမလဲ…..လြမ္းေနတယ္…..၊၊
ခ်စ္တယ္….ေမဂ်ဴႏို ၊၊ တိုးတုိးေလး အေျပာမွာ ပဲ့တင္သံေတြ လႈပ္ခတ္သြားပါသလား ၊၊ အခ်စ္ကို ေရာင့္ရဲတတ္ရင္ ေရာင့္ရဲမႈကို ခ်စ္တတ္လာပါလိမ့္မယ္ ၊၊ ကားမွတ္တိုင္ေလး ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕ ၊၊ လုိင္းကားအုိေလး ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕ ၊၊ ျပတင္းေပါက္ေလး ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕ ၊၊ ကိုယ္ရွာေတြ႕တဲ့ အစိမ္းေရာင္ မ်က္ဝန္းပန္းပြင့္ေလးကို ေငးၾကည့္ခ်င္ မိရဲ႕ ၊၊ ဒီေလာက္ပါပဲ ကြယ္ ၊၊ ေမဂ်ဴႏို . . . ပဲ့တင္သံတုိ႕က တုိးတုိးေလး လႈပ္ခတ္သြားေလရဲ႕ ၊၊ ခ်စ္တယ္ ကြယ္၊၊
တစ္ပုဒ္တည္းေသာ ကဗ်ာေလးကိုပဲ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ရြတ္. . . . ေန မိ
ယံုၾကည္မႈ ( ဘုန္းသန္႕ခန္႕ )
ဒီေနရာမွာ ထုိင္
ေက်ာက္တုိင္လုိ ခိုင္ၿမဲၿပီး
မင္း မ်က္ဝန္းကို ေစာင့္မယ္ ၊၊
တစ္ခါ တစ္ခါ
ေလေတြျမစ္လုိစီး
သစ္အုိရြက္တုိ႕ ေမ်ာပါ
တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိန္
ေန႕လင္းေခါင္ေခါင္မွာ
ညေတြ ရြာခ်လို႕
လူလယ္ေခါင္ထဲ
ကုိယ္ သင္းကြဲခဲ့တယ္ ၊၊
ယံုၾကည္ပစ္မိရဲ႕
မင္း မ်က္ဝန္းေလး
တစ္ရက္ရက္ေတာ့
အမွတ္တမဲ့
ကိုယ့္ကို ျမင္လိမ့္မယ္ ၊၊
တိုးတိုးေလး ပဲ ရြတ္ေနမိ . . . . တယ္၊၊
ယံုၾကည္ေနပါတယ္….၊၊
မင္း မ်က္ဝန္း စိမ္းေလး ကိုယ့္ဆီမွာ လင္းမယ္ . . . . . ၊၊
ဒိုင္ယာရီ ေသာ့ေလး မင္းလက္ထဲ ေရာက္မယ္. . . . . ၊၊
တိုး တိုး ေလး ပါ ပဲ ကြယ္ . . . .
ေမ ဂ်ဴ ႏို
ခ်စ္ ေသာ ေမ . . . . .
ပန္း ပြင့္ သံ ေတြ ၾကား လုိက္ မိ ရဲ႕ လား …………………………၊၊ ၊၊
